het ADHD-werkboek
Therapeuten werkzaam in een instelling of eigen praktijk binnen de kinder- en jeugd psychiatrie kunnen met dit draaiboek een groepstraining opzetten voor kinderen met ADHD van het gecombineerde type en/of het overwegend hyperactief/impulsieve type aangeduid als ADHD. Bij de training hoort het Werkboek ADHD-groep en het verhalende kinderboek Zo snel als een... Deelnemers aan de groep horen deze boeken aan te schaffen en mee te nemen naar elke bijeenkomst.
In het draaiboek voor de groepstraining is iedere stap uitvoerig en volledig beschreven en bevat voorbeelden van ouderbrieven en -uitleg, vragenlijsten, diploma, diverse kaartjes en ophangposters die te downloaden zijn voor gebruik in de groep.
De training bestaat uit vijf bijeenkomsten van elke 1,5 uur voor maximaal 6 kinderen, van 9 tot 12 jaar en wordt gegeven door twee hulpverleners/trainers. Doel van de bijeenkomsten is de kennis over ADHD van de kinderen te vergroten (psycho-educatie). Een ander belangrijk aspect is het kunnen delen van hun ervaringen met andere kinderen. Er wordt geoefend met positief denken en gewerkt met zowel een individueel als groepsbeloningssysteem.
donderdag 31 januari 2013
woensdag 30 januari 2013
Zo snel als een...
Ferry is zo snel als een Ferrari want hij heeft ADHD
Als je mensen zou vergelijken met auto's dan is Ferry een Ferrari! Ferry is 10 jaar, vliegensvlug en druk, zijn moeder wordt er soms gek van. De dokter heeft vastgesteld dat Ferry ADHD heeft. Nu weet hij gelukkig hoe het komt dat hij vaak zo druk is, slecht kan opletten en moeite heeft met op zijn beurt wachten. Ook kan hij nu leren wat hij eraan kan doen. Ferry ontdekt dat ADHD nadelen, maar óók voordelen heeft en dat positief denken heel handig is als je een Ferrari bent.
Het verhaal over Ferry zit vol humor en tips voor andere Ferrari's en mensen uit hun omgeving.
Tirtsa Ehrlich is als GZ-psycholoog werkzaam binnen de kinder- en jeugd GGZ. De afgelopen jaren is zij onder andere werkzaam geweest op een ADHD-polikliniek. Momenteel is zij werkzaam bij de Jeugdriagg Noord Holland Zuid.
Jacqueline Hilbers is als creatief therapeut drama werkzaam binnen de kinder- en jeugd GGZ. Zij heeft veel ervaring opgedaan in het geven van groepen aan kinderen met uiteindlopende problematiek. Momenteel is zij werkzaam bij Lucertis.
Als je mensen zou vergelijken met auto's dan is Ferry een Ferrari! Ferry is 10 jaar, vliegensvlug en druk, zijn moeder wordt er soms gek van. De dokter heeft vastgesteld dat Ferry ADHD heeft. Nu weet hij gelukkig hoe het komt dat hij vaak zo druk is, slecht kan opletten en moeite heeft met op zijn beurt wachten. Ook kan hij nu leren wat hij eraan kan doen. Ferry ontdekt dat ADHD nadelen, maar óók voordelen heeft en dat positief denken heel handig is als je een Ferrari bent.
Het verhaal over Ferry zit vol humor en tips voor andere Ferrari's en mensen uit hun omgeving.
Tirtsa Ehrlich is als GZ-psycholoog werkzaam binnen de kinder- en jeugd GGZ. De afgelopen jaren is zij onder andere werkzaam geweest op een ADHD-polikliniek. Momenteel is zij werkzaam bij de Jeugdriagg Noord Holland Zuid.
Jacqueline Hilbers is als creatief therapeut drama werkzaam binnen de kinder- en jeugd GGZ. Zij heeft veel ervaring opgedaan in het geven van groepen aan kinderen met uiteindlopende problematiek. Momenteel is zij werkzaam bij Lucertis.
maandag 28 januari 2013
Vroege diagnose ADHD kan criminaliteit voorkomen
Trouw bericht vanochtend over een gemiste kans om criminaliteit te voorkomen. Bij de helft van de criminele mannen met ADHD is de stoornis namelijk niet vastgesteld toen ze nog jong waren. Als dat wel het geval was geweest en ze op tijd hadden kunnen beginnen met b.v. therapie of medicijnen, was hun kans op gewelddadig gedrag en een criminele carriëre op latere leeftijd mogelijk flink afgenomen.
Twee Nederlandse psychiaters wijzen hierop in de online versie van het wetenschappelijk tijdschrift Journal of Attention Disorders. Zij ondervroegen patiënten van de gerechtelijke polikliniek De Waag, waarvan het merendeel geweldsdelicten heeft begaan.
In totaal 109 mannen kregen een diagnose ADHD. Van hen bleek echter 56 procent nooit eerder deze diagnose gehad te hebben.
www.trouw.nl
Klik hier voor het artikel in het Journal of Attention Disorders.
Twee Nederlandse psychiaters wijzen hierop in de online versie van het wetenschappelijk tijdschrift Journal of Attention Disorders. Zij ondervroegen patiënten van de gerechtelijke polikliniek De Waag, waarvan het merendeel geweldsdelicten heeft begaan.
In totaal 109 mannen kregen een diagnose ADHD. Van hen bleek echter 56 procent nooit eerder deze diagnose gehad te hebben.
www.trouw.nl
Klik hier voor het artikel in het Journal of Attention Disorders.
woensdag 23 januari 2013
Tygo Gernandt; ADHD?
Tygo Gernandt is één van de meest veelzijdige acteurs van Nederland. Al sinds zijn twaalfde speelde hij tal van rollen in films en televisieseries. Van kindsaf aan wordt hij gedreven door een enorme energie. Volgens veel van zijn collega's heeft hij last van ADHD, al is Tygo zelf het daar niet mee eens. Hij vindt zichzelf 'alleen maar druk'.
Om voor eens en voor altijd duidelijkheid te verschaffen over die vraag werkt hij mee aan Pavlov en onderzoekt hij wat de wetenschap hem over ADHD kan vertellen. Is het genetisch aantoonbaar? Hoe zit het met zijn impulsiviteit en slaapgedrag? En functioneert hij inderdaad beter - zoals hij zelf denkt - als hij een joint heeft gerookt? Gaandeweg komt Tygo een paar ongemakkelijke waarheden op het spoor.
In Pavlov: een portret van Tygo Gernandt door de ogen van de wetenschap.
Bron: www.wetenschap24.nl/pavlov/
Om voor eens en voor altijd duidelijkheid te verschaffen over die vraag werkt hij mee aan Pavlov en onderzoekt hij wat de wetenschap hem over ADHD kan vertellen. Is het genetisch aantoonbaar? Hoe zit het met zijn impulsiviteit en slaapgedrag? En functioneert hij inderdaad beter - zoals hij zelf denkt - als hij een joint heeft gerookt? Gaandeweg komt Tygo een paar ongemakkelijke waarheden op het spoor.
In Pavlov: een portret van Tygo Gernandt door de ogen van de wetenschap.
woensdag 16 januari 2013
Expertisecentrum Begeleid Leren
Succesvol studeren met steun voor jongeren en volwassenen met een psychiatrische aandoening
Het Expertisecentrum Begeleid Leren ontwikkelt producten en diensten voor en geeft informatie aan studenten, cliënten, familieleden, docenten en hulpverleners over het (gaan) studeren met een psychiatrische aandoening.
Het Expertisecentrum Begeleid Leren is een gezamenlijk initiatief van het Lectoraat Rehabilitatie van de Hanzehogeschool Groningen en de Stichting Rehabilitatie ’92 te Utrecht
Wat doet het Expertisecentrum Begeleid Leren (EBL)?
Op basis van de ervaringen en de ontwikkelde kennis en deskundigheid met Begeleid Leren activiteiten in zowel het middelbaar- als hoger beroepsonderwijs als in GGz-instellingen biedt het EBL:
Het Expertisecentrum Begeleid Leren ontwikkelt producten en diensten voor en geeft informatie aan studenten, cliënten, familieleden, docenten en hulpverleners over het (gaan) studeren met een psychiatrische aandoening.
Het Expertisecentrum Begeleid Leren is een gezamenlijk initiatief van het Lectoraat Rehabilitatie van de Hanzehogeschool Groningen en de Stichting Rehabilitatie ’92 te Utrecht
Wat doet het Expertisecentrum Begeleid Leren (EBL)?
Op basis van de ervaringen en de ontwikkelde kennis en deskundigheid met Begeleid Leren activiteiten in zowel het middelbaar- als hoger beroepsonderwijs als in GGz-instellingen biedt het EBL:
- Oriëntatie op de uitgangspunten en praktijk van Begeleid Leren als rehabilitatie-/reïntegratie-/ondersteuningsprogramma.
- Training en ondersteuning voor studenten/cliënten, voor werkers en voor management.
- Training en ondersteuning bij het initiëren, opzetten en uitvoeren van Begeleid Leren-programma’s.
- Advies en consultatie bij het implementeren van het Begeleid Leren-programma.
- Doorlopende helpdeskfunctie voor het oplossen van ontstane problemen bij (nieuwe) Begeleid Leren-programma’s.
Website Expertisecentrum Begeleid Leren: www.begeleidleren.nl
Brochure: Succesvol studeren met ADHD
maandag 14 januari 2013
Patrick Kicken: Ik heb ADHD
AMSTERDAM - door Vanessa Bontje
Jarenlang zat Veronica-dj Patrick Kicken (36) in zak en as en nu is eindelijk ontdekt wat hem ’mankeert’.
"Na intensief onderzoek is vastgesteld dat ik ADHD heb, daartegen slik ik nu medicijnen", vertelt de radiomaker. "Als ik dat dertig jaar geleden had geweten, had ik niet zoveel brokken hoeven maken."
"Eindelijk is de chaos in mijn hoofd weg", herademt Patrick. "Ik slik nu Concerta, zeg maar de Ritalin - dat kinderen vaak krijgen voorgeschreven – voor volwassenen. Het is een grote opluchting voor me dat het beestje eindelijk een naampje heeft.
"Ik heb me echt zo lang zo rot gevoeld. Met mij was het een beetje het verhaal dat ik alles tegelijkertijd wilde doen, maar uiteindelijk niets afmaakte. Zo lang als ik in vervoering was van een idee – en dat duurde dan ongeveer één dag – ging ik ervoor. Maar daarna verloor ik al gauw mijn interesse. Kijk maar eens op internet als je mijn naam intoetst op een zoekmachine. Dan komen er ik weet niet wat voor initiatieven naar boven. Ik wilde altijd alles liever gisteren dan vandaag voor mekaar hebben."
"Wat in feite gebeurt is dat ik te weinig dopamine aanmaak", legt Patrick uit. "Daardoor ga je zelf de grens opzoeken: zo laat vertrekken dat je wel moet scheuren met je auto om op tijd te komen. Of steeds heel impulsief allerlei projecten bedenken zodat je maar bezig blijft. Uiteindelijk is de ruis in je hoofd niet meer te overzien en klap je in elkaar. Dat is mij ook gebeurd."
"Na intensief onderzoek is vastgesteld dat ik ADHD heb, daartegen slik ik nu medicijnen", vertelt de radiomaker. "Als ik dat dertig jaar geleden had geweten, had ik niet zoveel brokken hoeven maken."
"Eindelijk is de chaos in mijn hoofd weg", herademt Patrick. "Ik slik nu Concerta, zeg maar de Ritalin - dat kinderen vaak krijgen voorgeschreven – voor volwassenen. Het is een grote opluchting voor me dat het beestje eindelijk een naampje heeft.
"Ik heb me echt zo lang zo rot gevoeld. Met mij was het een beetje het verhaal dat ik alles tegelijkertijd wilde doen, maar uiteindelijk niets afmaakte. Zo lang als ik in vervoering was van een idee – en dat duurde dan ongeveer één dag – ging ik ervoor. Maar daarna verloor ik al gauw mijn interesse. Kijk maar eens op internet als je mijn naam intoetst op een zoekmachine. Dan komen er ik weet niet wat voor initiatieven naar boven. Ik wilde altijd alles liever gisteren dan vandaag voor mekaar hebben."
"Wat in feite gebeurt is dat ik te weinig dopamine aanmaak", legt Patrick uit. "Daardoor ga je zelf de grens opzoeken: zo laat vertrekken dat je wel moet scheuren met je auto om op tijd te komen. Of steeds heel impulsief allerlei projecten bedenken zodat je maar bezig blijft. Uiteindelijk is de ruis in je hoofd niet meer te overzien en klap je in elkaar. Dat is mij ook gebeurd."
"Dat de diagnose ADHD er nu pas uit is gekomen, terwijl ik midden dertig ben, dank ik aan mijn werkgever. Zij hebben me vanaf het moment dat ik een paar jaar terug een burn-out kreeg, gesteund. Steeds weer als ik rust nodig had, kreeg ik daarvoor de ruimte. Maar het vreemde was dat het vervelende gevoel keer op keer terugkwam. Vanuit Veronica werd geopperd me te laten onderzoeken door een specialist op dat gebied in Amersfoort. Hij stelde al gauw vast dat ik ADHD heb."
Patrick praat gemakkelijk over zijn diagnose. "Ik denk dat veel meer mensen dat zouden moeten doen. Neem kok Pierre Wind of schrijver Bart Chabot. Die praten er ook gewoon over. Ik heb me door mijn arts laten vertellen dat maar liefst zestig procent van de burn outs die vandaag worden vastgesteld een link hebben met ADHD of ADD. Nou, dat is nogal wat. Voor mij was in één klap verklaard waarom het met mij op school niet zo wilde lukken. Gelukkig ben ik goed terecht gekomen. En daarom wil ik er ook ruchtbaarheid aangeven. Binnenkort hoop ik samen met Charly Luske, met wie ik goed contact heb, een radio uitzending over het onderwerp maken. Toen hij hoorde wat de bevindingen van de dokter waren, riep hij meteen: o dat verbaast me niets. Hij had al in de gaten wat ik had omdat ik dagelijks tientallen tweets eruit knalde. Grappig dat hij het eerder doorhad dan ikzelf…
Patrick praat gemakkelijk over zijn diagnose. "Ik denk dat veel meer mensen dat zouden moeten doen. Neem kok Pierre Wind of schrijver Bart Chabot. Die praten er ook gewoon over. Ik heb me door mijn arts laten vertellen dat maar liefst zestig procent van de burn outs die vandaag worden vastgesteld een link hebben met ADHD of ADD. Nou, dat is nogal wat. Voor mij was in één klap verklaard waarom het met mij op school niet zo wilde lukken. Gelukkig ben ik goed terecht gekomen. En daarom wil ik er ook ruchtbaarheid aangeven. Binnenkort hoop ik samen met Charly Luske, met wie ik goed contact heb, een radio uitzending over het onderwerp maken. Toen hij hoorde wat de bevindingen van de dokter waren, riep hij meteen: o dat verbaast me niets. Hij had al in de gaten wat ik had omdat ik dagelijks tientallen tweets eruit knalde. Grappig dat hij het eerder doorhad dan ikzelf…
Bron: www.telegraaf.nl/prive/
zaterdag 12 januari 2013
Beste Bram Bakker,
Door: Prof. dr. Robert R.J.M. Vermeiren (1968). Hoogleraar Kinder- en Jeugdpsychiatrie aan het LUMC, hoogleraar forensische jeugdpsychiatrie aan de VU en directeur Patiëntenzorg van Curium-LUMC.
@drBramBakker, ik wil graag gesprek met je.
Aan mijn reactie onder je column over ADHD en voeding, was je al duidelijk dat ik het niet met je eens ben. Niet omdat ik twijfel aan de rol van voeding in de behandeling van ADHD. Wel integendeel. Het is zelfs een onderwerp dat me persoonlijk raakt. Mijn eerste onderzoek uit 1993, nog voor mijn opleiding tot psychiater, ging over ADHD en allergieën. Het onderwerp is me blijven boeien, ondanks het feit dat ik mijn eerste artikel erover nergens kwijt kon.
Dat je een lans zou breken voor aandacht voor voeding, had ik verwacht. Sterker nog, je pleidooi om dieet in de behandeling van ADHD grotere aandacht te geven apprecieer ik zeer. De wetenschap steunt je namelijk. Nog maar begin 2012 werd in een toonaangevend kindergeneeskundig tijdschrift op basis van alle eerdere onderzoek over dit onderwerp geconcludeerd dat voeding een bijdrage kan leveren aan de behandeling van de symptomen van ADHD.
Ook zijn we het erover eens dat we een debat moeten voeren over de diagnose ADHD. Er zijn te veel aanwijzingen dat deze diagnose niet steeds oordeelkundig gesteld wordt. Het is ook mij een doorn in het oog dat de huidige financiering van de zorg, en van extra steun in het onderwijs, het hebben van een etiket maar al te vaak vereist. Het is van de gekke dat kinderen anders niet in aanmerking komen voor noodzakelijke hulp.
Wat ik niet verwacht had, is dat je, om je punt te maken, onderzoekers ongefundeerd en ongenuanceerd een veeg uit de pan zou geven. Verrassend was dat je je blindelings achter de publicatie en vooral de uitlatingen van Lidy Pelsserschaarde over de relatie tussen ADHD en voeding. Ook jij moet toch zien dat haar onderzoeksresultaten niet overeenkomen met haar stellige beweringen. Uit haar onderzoek blijkt immers niet dat 60 procent van alle kinderen met ADHD, en met een milde gedragsstoornis (oppositioneel opstandige stoornis), geholpen zijn met een dieet. Als gevolg van de selecte populatie die ze rekruteerde weten we niet hoeveel kinderen met ADHD baat kunnen hebben bij een dergelijk dieet.
En daarmee komen we op het punt waarin we ernstig verschillen van mening. Uit jouw uitlatingen aan mijn adres begrijp ik dat je vind dat je als columnist vrijelijk je mening moet kunnen geven. Zonder rekening te moeten houden met op gedegen wetenschappelijk onderzoek en praktijkonderzoek gebaseerde kennis. Dat vind ik niet. Niet in jouw geval.
Jij bent Bram Bakker, die als psychiater voor de Volkskrant columns schrijft. Dé Bram Bakker die de ene keer een hartstochtelijk pleidooi houdt voor het opnemen van seksuele disfunctiestoornissen in DSM en enkele weken later twijfels uit over de diagnose ADHD. Psychiater Bram Bakker, die in zijn ruime praktijkervaring vast al meerdere keren personen gezien heeft die door hun impulsiviteit verslaafd geraakt zijn. Of door hun hyperactiviteit aan de wiet geslagen zijn om rust te vinden. Zo ziet de lezer jou, en daar kan je je niet aan onttrekken. Door jouw uitspraken raak je mensen met ernstige ADHD.
Bram Bakker is bovendien niet zomaar een psychiater. Je bent @drBramBakker, gepromoveerd dus. Wat betekent dat je getoond hebt onderzoek te kunnen doen en te kunnen interpreteren. Van zo iemand verwachten we dat hij in staat is een wetenschappelijk artikel grondig te beoordelen. Kritisch te beoordelen. Daarom wegen jouw woorden veel zwaarder dan die van eender welke andere columnist. Inclusief Malou van Hintum, die op vlak van de psychiatrie niet de minste is. Ze heeft er een uitstekend publieksboek over geschreven.
Beste Bram, ik ben het eens met je pleidooi voor meer aandacht voor voeding in de behandeling. Bij ADHD, maar ook bij andere stoornissen. Ik ben het niet eens met de wijze waarop je je boodschap brengt. Ik zou het debat daarover graag persoonlijk met je aangaan. Helaas ga je dat uit de weg. Met je vakgenoten weiger je de discussie aan te gaan, terwijl je wel je kritiek naar de buitenwereld ventileert. Dat is de reden dat ik deze column schrijf.
Ik wil je uitnodigen om het gesprek aan te gaan. Bij polarisatie is niemand gebaat. We weten beiden dat de psychiatrie van enorme betekenis kan zijn voor onze patiënten en voor de maatschappij in zijn geheel. Aan hen zijn we dit verplicht.
Noot:
Deze blog is aan de Volkskrant aangeboden doch geweigerd.
@drBramBakker, ik wil graag gesprek met je.
Aan mijn reactie onder je column over ADHD en voeding, was je al duidelijk dat ik het niet met je eens ben. Niet omdat ik twijfel aan de rol van voeding in de behandeling van ADHD. Wel integendeel. Het is zelfs een onderwerp dat me persoonlijk raakt. Mijn eerste onderzoek uit 1993, nog voor mijn opleiding tot psychiater, ging over ADHD en allergieën. Het onderwerp is me blijven boeien, ondanks het feit dat ik mijn eerste artikel erover nergens kwijt kon.
Dat je een lans zou breken voor aandacht voor voeding, had ik verwacht. Sterker nog, je pleidooi om dieet in de behandeling van ADHD grotere aandacht te geven apprecieer ik zeer. De wetenschap steunt je namelijk. Nog maar begin 2012 werd in een toonaangevend kindergeneeskundig tijdschrift op basis van alle eerdere onderzoek over dit onderwerp geconcludeerd dat voeding een bijdrage kan leveren aan de behandeling van de symptomen van ADHD.
Ook zijn we het erover eens dat we een debat moeten voeren over de diagnose ADHD. Er zijn te veel aanwijzingen dat deze diagnose niet steeds oordeelkundig gesteld wordt. Het is ook mij een doorn in het oog dat de huidige financiering van de zorg, en van extra steun in het onderwijs, het hebben van een etiket maar al te vaak vereist. Het is van de gekke dat kinderen anders niet in aanmerking komen voor noodzakelijke hulp.
Wat ik niet verwacht had, is dat je, om je punt te maken, onderzoekers ongefundeerd en ongenuanceerd een veeg uit de pan zou geven. Verrassend was dat je je blindelings achter de publicatie en vooral de uitlatingen van Lidy Pelsserschaarde over de relatie tussen ADHD en voeding. Ook jij moet toch zien dat haar onderzoeksresultaten niet overeenkomen met haar stellige beweringen. Uit haar onderzoek blijkt immers niet dat 60 procent van alle kinderen met ADHD, en met een milde gedragsstoornis (oppositioneel opstandige stoornis), geholpen zijn met een dieet. Als gevolg van de selecte populatie die ze rekruteerde weten we niet hoeveel kinderen met ADHD baat kunnen hebben bij een dergelijk dieet.
En daarmee komen we op het punt waarin we ernstig verschillen van mening. Uit jouw uitlatingen aan mijn adres begrijp ik dat je vind dat je als columnist vrijelijk je mening moet kunnen geven. Zonder rekening te moeten houden met op gedegen wetenschappelijk onderzoek en praktijkonderzoek gebaseerde kennis. Dat vind ik niet. Niet in jouw geval.
Jij bent Bram Bakker, die als psychiater voor de Volkskrant columns schrijft. Dé Bram Bakker die de ene keer een hartstochtelijk pleidooi houdt voor het opnemen van seksuele disfunctiestoornissen in DSM en enkele weken later twijfels uit over de diagnose ADHD. Psychiater Bram Bakker, die in zijn ruime praktijkervaring vast al meerdere keren personen gezien heeft die door hun impulsiviteit verslaafd geraakt zijn. Of door hun hyperactiviteit aan de wiet geslagen zijn om rust te vinden. Zo ziet de lezer jou, en daar kan je je niet aan onttrekken. Door jouw uitspraken raak je mensen met ernstige ADHD.
Bram Bakker is bovendien niet zomaar een psychiater. Je bent @drBramBakker, gepromoveerd dus. Wat betekent dat je getoond hebt onderzoek te kunnen doen en te kunnen interpreteren. Van zo iemand verwachten we dat hij in staat is een wetenschappelijk artikel grondig te beoordelen. Kritisch te beoordelen. Daarom wegen jouw woorden veel zwaarder dan die van eender welke andere columnist. Inclusief Malou van Hintum, die op vlak van de psychiatrie niet de minste is. Ze heeft er een uitstekend publieksboek over geschreven.
Beste Bram, ik ben het eens met je pleidooi voor meer aandacht voor voeding in de behandeling. Bij ADHD, maar ook bij andere stoornissen. Ik ben het niet eens met de wijze waarop je je boodschap brengt. Ik zou het debat daarover graag persoonlijk met je aangaan. Helaas ga je dat uit de weg. Met je vakgenoten weiger je de discussie aan te gaan, terwijl je wel je kritiek naar de buitenwereld ventileert. Dat is de reden dat ik deze column schrijf.
Ik wil je uitnodigen om het gesprek aan te gaan. Bij polarisatie is niemand gebaat. We weten beiden dat de psychiatrie van enorme betekenis kan zijn voor onze patiënten en voor de maatschappij in zijn geheel. Aan hen zijn we dit verplicht.
Noot:
Deze blog is aan de Volkskrant aangeboden doch geweigerd.
Bron: www.artsennet.nl
Abonneren op:
Posts (Atom)