AMSTERDAM - Cabaretier Jochem Myjer heeft voor de film Brammetje Baas een nummer gemaakt. Dat laat distributeur Benelux Film Distributors donderdag weten.
De jeugdfilm van Anna van der Heijde gaat over een jongetje dat moeilijk stil kan zitten en daar last mee krijgt op school. Myer is altijd open geweest over zijn ADHD.
"Ik herkende mezelf zo vreselijk in Brammetje Baas dat ik vond dat ik er niet onderuit kon om een liedje te schrijven", zegt Myjer. "Ik heb Ik Ben Anders Dan de Rest geschreven als een soort lijflied voor alle kindertjes die heel druk zijn omdat ik vind dat het juist heel leuk is om anders te zijn dan de rest en boven de anderen uit te springen."
Het liedje heet ‘Ik ben anders dan de rest’. De film Brammetje Baas gaat op 27 juni 2012 in premiere.
Acteerdebuut
Brammetje Baas is naar een scenario van Tamara Bos, bekend van onder meer Minoes, Het Paard van Sinterklaas en Dolfje Weerwolfje. In de film zijn onder anderen Katja Herbers, Egbert-Jan Weeber, Tjebbo Gerritsma en René Groothof te zien. Coen van Overdam speelt de hoofdrol van Brammetje en maakt met deze film zijn acteerdebuut.
De 7-jarige Brammetje denkt veel na over de wereld om zich heen. Hij merkt al snel dat hij een beetje anders is dan andere kinderen. Bij de strenge meester Vis in groep 3 komt hij pas echt in de problemen. Zijn ouders worstelen met de vraag in hoeverre zij van hun zoontje moeten verlangen dat hij zich aanpast zonder doodongelukkig te worden...
Trailer
Het liedje kun je hier bekijken en beluisteren: 'Ik ben Anders dan de Rest'
Posts tonen met het label Ouders. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ouders. Alle posts tonen
maandag 4 juni 2012
maandag 21 mei 2012
Opvoedingscanon
Omdat Over Kinderen Zoveel Meer Te Weten Valt
Opvoeden gaat niet vanzelf, en opvoeden doe je niet alleen. Kinderen grootbrengen is een maatschappelijke opdracht, waarbij ouders regisseur en eerstverantwoordelijke zijn, maar ook anderen hun steentje bijdragen. Familieleden, buurtbewoners, leerkrachten, sportcoaches _ allemaal vormen ze het kind tot de volwassene die het zal worden.
Deze Opvoedcanon bevat 51 korte hoofdstukken met informatie over allerlei aspecten van de opvoeding en ontwikkeling van kinderen, geschreven door tientallen onderzoekers. Het is geen pasklare gebruiksaanwijzing, maar bevat wel honderd tips die opvoeders kunnen helpen.
René Diekstra is professor of psychology aan de Roosevelt Academy in Middelburg en lector Jeugd en Opvoeding aan De Haagse Hogeschool. Malou van Hintum is wetenschapsjournalist en werkt onder meer voor de Volkskrant en Vrij Nederland.
De Opvoedcanon is geschreven in opdracht van de gemeente Den Haag met medewerking van dr. Janneke Wubs, verbonden aan De Haagse Hogeschool, medewerkers van het Kenniscentrum Jeugd en Opvoeding van De Haagse Hogeschool, en een panel van deskundigen.
De opvoedingscanon (dit boek en de bijbehorende website www.opvoedingscanon.nl), gemaakt in opdracht van de gemeente Den Haag, geeft in 51 korte, thematische hoofdstukken (ook te vinden op de site) praktische en toegankelijke informatie over de opvoeding en ontwikkeling van kinderen in de leeftijdsgroep van 0 tot circa 18 jaar.
Aan de orde komen de lichamelijke en sociaal-emotionele ontwikkeling, goed en kwaad, leren denken, seksuele ontwikkeling, temperamenttypen van kinderen, opvoeden (onder andere verwennen, straf), gezinspatronen, grote en kleine problemen (pikken, jokken, angst, depressie, ADHD, pesten, alcohol, drugs) en onderwerpen als kinderopvang, kinderen en media, de invloed van ouders, buurt en leeftijdsgenoten, rouw, scheiding en mishandeling.
Alle informatie is onderbouwd volgens de laatste wetenschappelijke inzichten en voorzien van praktische, duidelijke adviezen. Bij ieder thema staat een vraag voor de opvoeder, achterin staan de antwoorden, op de website aangevuld met uitleg. Met uitgebreide verantwoording en literatuuropgave. Een informatief, duidelijk en praktisch boek, samengesteld door een groot aantal deskundigen, dat voorziet in de behoefte van de vele ouders die vragen hebben over de opvoeding en ontwikkeling van hun kind.
Opvoeden gaat niet vanzelf, en opvoeden doe je niet alleen. Kinderen grootbrengen is een maatschappelijke opdracht, waarbij ouders regisseur en eerstverantwoordelijke zijn, maar ook anderen hun steentje bijdragen. Familieleden, buurtbewoners, leerkrachten, sportcoaches _ allemaal vormen ze het kind tot de volwassene die het zal worden.
Deze Opvoedcanon bevat 51 korte hoofdstukken met informatie over allerlei aspecten van de opvoeding en ontwikkeling van kinderen, geschreven door tientallen onderzoekers. Het is geen pasklare gebruiksaanwijzing, maar bevat wel honderd tips die opvoeders kunnen helpen.
René Diekstra is professor of psychology aan de Roosevelt Academy in Middelburg en lector Jeugd en Opvoeding aan De Haagse Hogeschool. Malou van Hintum is wetenschapsjournalist en werkt onder meer voor de Volkskrant en Vrij Nederland.
De Opvoedcanon is geschreven in opdracht van de gemeente Den Haag met medewerking van dr. Janneke Wubs, verbonden aan De Haagse Hogeschool, medewerkers van het Kenniscentrum Jeugd en Opvoeding van De Haagse Hogeschool, en een panel van deskundigen.
De opvoedingscanon (dit boek en de bijbehorende website www.opvoedingscanon.nl), gemaakt in opdracht van de gemeente Den Haag, geeft in 51 korte, thematische hoofdstukken (ook te vinden op de site) praktische en toegankelijke informatie over de opvoeding en ontwikkeling van kinderen in de leeftijdsgroep van 0 tot circa 18 jaar.
Aan de orde komen de lichamelijke en sociaal-emotionele ontwikkeling, goed en kwaad, leren denken, seksuele ontwikkeling, temperamenttypen van kinderen, opvoeden (onder andere verwennen, straf), gezinspatronen, grote en kleine problemen (pikken, jokken, angst, depressie, ADHD, pesten, alcohol, drugs) en onderwerpen als kinderopvang, kinderen en media, de invloed van ouders, buurt en leeftijdsgenoten, rouw, scheiding en mishandeling.
Alle informatie is onderbouwd volgens de laatste wetenschappelijke inzichten en voorzien van praktische, duidelijke adviezen. Bij ieder thema staat een vraag voor de opvoeder, achterin staan de antwoorden, op de website aangevuld met uitleg. Met uitgebreide verantwoording en literatuuropgave. Een informatief, duidelijk en praktisch boek, samengesteld door een groot aantal deskundigen, dat voorziet in de behoefte van de vele ouders die vragen hebben over de opvoeding en ontwikkeling van hun kind.
donderdag 29 december 2011
ADHD Behandeling, Tips en Adviezen
De behandeling van ADHD bestaat uit verschillende onderdelen. Meestal wordt er begonnen met psycho-educatie. Hierbij wordt niet alleen uitgebreide voorlichting over de stoornis gegeven, maar wordt er tevens gewerkt aan het leren herkennen en begrijpen van gedrag. Zo ontstaat inzicht in hoe probleemgedrag kan worden voorkomen en hoe er gereageerd kan worden als het zich toch nog voordoet.
ADHD wordt vaak behandeld met medicijnen. Effectief medicijngebruik gaat vaak samen met gedragstherapie. Daarbij gaat het erom dat gevolgen van gedrag direct en consequent duidelijk worden gemaakt. Dit kan zijn door het belonen van gewenst gedrag en/of door het straffen bij ongewenst gedrag.
Daarnaast is het belangrijk om voor kinderen met ADHD situaties voor te structureren, door te werken met duidelijke regels en schema’s. Dit geeft kinderen met ADHD veel steun, omdat het voor hen moeilijk is om zelf goede controle te krijgen over hun eigen gedrag.
Het best zou zijn als de behandeling van ADHD zich richt op zoveel mogelijk gebieden die van invloed zijn op het kind, dit noemt men wel een multimodale behandeling. Bij een multimodale behandeling worden zowel de ouders, het kind en de begeleiders van het kind betrokken. Bovendien wordt er bij de behandeling gebruik gemaakt van psycho-educatie, medicatie, gedragstherapie en het (voor)structureren van situaties.
Praktische aanpak
Meer Tips:
ADHD wordt vaak behandeld met medicijnen. Effectief medicijngebruik gaat vaak samen met gedragstherapie. Daarbij gaat het erom dat gevolgen van gedrag direct en consequent duidelijk worden gemaakt. Dit kan zijn door het belonen van gewenst gedrag en/of door het straffen bij ongewenst gedrag.
Daarnaast is het belangrijk om voor kinderen met ADHD situaties voor te structureren, door te werken met duidelijke regels en schema’s. Dit geeft kinderen met ADHD veel steun, omdat het voor hen moeilijk is om zelf goede controle te krijgen over hun eigen gedrag.
Het best zou zijn als de behandeling van ADHD zich richt op zoveel mogelijk gebieden die van invloed zijn op het kind, dit noemt men wel een multimodale behandeling. Bij een multimodale behandeling worden zowel de ouders, het kind en de begeleiders van het kind betrokken. Bovendien wordt er bij de behandeling gebruik gemaakt van psycho-educatie, medicatie, gedragstherapie en het (voor)structureren van situaties.
Praktische aanpak
Tips voor ouders voor het omgaan met een kind met ADHD
- Zorg voor duidelijke structuur, zoals een duidelijk dagindeling en duidelijke regels. Een kind met ADHD heeft deze structuur van buitenaf nodig.
- Geef u kind duidelijke en haalbare opdrachten, waarbij u rekening houdt met de beperkingen van uw kind. Geef duidelijke en korte opdrachten en zorg ervoor dat u altijd maar één opdracht tegelijk geeft.
- Wees alert op goed gedrag en beloon dit door het geven van complimenten en aandacht.
- Praat met de leerkrachten over ADHD en de benadering van uw kind.
- Geef het kind interessante en prikkelende taken, anders dwaalt de aandacht van het kind te snel af.
- Zorg er voor dat er ook ruimte is voor het kind om zijn energie kwijt te kunnen en zich lekker uit te leven. Geef duidelijk aan wanneer dit wel kan en wanneer niet.
- Zorg er voor dat het kind niet te veel bepaald wat er in het gezin gebeurt, houd zelf de touwtjes in handen. De andere kinderen hebben ook aandacht nodig.
- Blijf (voor)structureren, zorg er voor dat de gemaakte regels en afspraken regelmatig worden herhaald.
- Zorg altijd voor een snelle reactie op zowel ongewenst gedrag als gewenst gedrag.
- Let bij medicijngebruik goed op of uw kind op de juiste manier zijn medicijnen gebruikt.
- Laat je niet tot een discussie met je kind verleiden. Stel vriendelijk en kort vast wat een kind moet doen.
Meer Tips:
maandag 28 november 2011
HET RAPPORT
Door: Suzan Otten-Pablos
Zoon en dochter hebben het rapport gekregen. Twee prachtige rapporten met alleen maar voldoendes. En toch stond er op het rapport van dochter dat haar concentratie matig is en dat ze snel is afgeleid. Niet heel vreemd voor een kind met ADHD.
Mijn gedachten gaan terug naar mijn schooltijd. Helaas zijn deze herinneringen over het algemeen niet erg positief. Op mijn rapporten stond namelijk nooit iets leuks. Ik zal een korte samenvatting geven van zes jaar lagere school. Nonchalant, slordig, ongedurig en druk. Aandachttrekkend, onverschillig en niet geïnteresseerd. Onrustig, gauw afgeleid, een slechte concentratie én kan beter. Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat er nooit bij iemand een stuiterbelletje is gaan rinkelen.
Tijdens de afscheidsavond, aan het einde van de zesde klas, konden alle ouders en klasgenootjes nog één keer horen hoe slecht het allemaal met mij gesteld was. Er werd verteld dat ik een plekje vooraan had gekregen, omdat ik hier om vroeg door mijn gedrag en om mijn geklets af te remmen. Ik was vaak boos, maar o nee, vervelend was ik zeker niet. Ik was alleen maar wat wispelturig. En wat was men benieuwd naar wat ik op de middelbare school zou gaan uitspoken. Want als ik wilde, kon ik best werk leveren.
Eigenlijk was ik een heel eenzaam meisje. Ik was anders dan de anderen. Ik herinner me die jongen die in de zesde klas nog in zijn broek plaste. Zonder naar oorzaak of gevolg te kijken, pakte de meester de meetlat en gaf de jongen op zijn donder. De lat zei krak en bijna iedereen moest lachen. Maar ik vond het ongelofelijk dom en onrechtvaardig en ik had de meester het liefst met meetlat en al over mijn tafeltje getrokken.
Hoewel ik me vaak verstandiger voelde dan mijn klasgenootjes had ik toch moeite met school. Ik besefte heel goed hoe dom en hoe onhandig ik vaak overkwam. Alles ging mis, ik werd alleen maar gecorrigeerd en hoorde bijna nooit iets positiefs. En omdat ik niet geestelijk gehandicapt ben, was ik mij ook nog eens pijnlijk bewust van mijn falen. Daarom zette ik een masker op, zodat niemand mijn onzekerheid en negatieve zelfbeeld kon zien.
Ik moet denken aan die keer dat ik in een boze bui ondoordacht de vioolstok van mijn zus door midden brak. De gevolgen van mijn gedrag overzag ik gewoon niet. En zo ging het ook op school. Er werd van mij verlangd dat ik mij hield aan de regels binnen de klas. Stil zitten, luisteren naar wat de leerkracht vertelde, mijn hand opsteken, netjes schrijven en nog veel meer.
Natuurlijk deed ik mijn best en het was geen kwestie van wel of niet willen. Ik was simpelweg, biologisch gezien, minder goed in staat om de vereiste motivatie op te brengen. Als er wat meer geduld, humor, creativiteit en kennis was geweest over de invloed van ADHD op mijn leerproces had ik een veel fijnere schooltijd gehad. Dan was er niet alleen aandacht geweest voor mijn zwakke kanten, maar ook voor mijn sterke kanten. Dan had het me geen jaren gekost om in mijzelf te leren geloven.
Er is nu gelukkig meer kennis over ADHD als vroeger. Maar helaas lijkt onze onderwijsminister alleen in de schoolscores geïnteresseerd te zijn. Dus toetsen we wat af en worden schoolcijfers verkeerd geïnterpreteerd. Een toets voorspelt in het individuele geval namelijk helemaal niets, want of een kind een bepaalde ontwikkeling zal doormaken kan vooraf niet worden vastgesteld.
Het zou moeten gaan over de onderwijskwaliteit en wat er nodig is voor leerkrachten om het maximale uit leerlingen te halen. Gelukkig worden op de school van zoon en dochter de verschillen over het algemeen wel gezien én geaccepteerd. En mijn kinderen weten dat ik niet trots ben op de cijfers die ze halen, maar dat ik trots ben op wie ze zijn.
Maar toch was die ene opmerking op het rapport van dochter voor mij voldoende om mij weer heel even net zo verdrietig en klein te voelen als toen.
28/11/11
http://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=481&idn=84
Tijdens de afscheidsavond, aan het einde van de zesde klas, konden alle ouders en klasgenootjes nog één keer horen hoe slecht het allemaal met mij gesteld was. Er werd verteld dat ik een plekje vooraan had gekregen, omdat ik hier om vroeg door mijn gedrag en om mijn geklets af te remmen. Ik was vaak boos, maar o nee, vervelend was ik zeker niet. Ik was alleen maar wat wispelturig. En wat was men benieuwd naar wat ik op de middelbare school zou gaan uitspoken. Want als ik wilde, kon ik best werk leveren.
Eigenlijk was ik een heel eenzaam meisje. Ik was anders dan de anderen. Ik herinner me die jongen die in de zesde klas nog in zijn broek plaste. Zonder naar oorzaak of gevolg te kijken, pakte de meester de meetlat en gaf de jongen op zijn donder. De lat zei krak en bijna iedereen moest lachen. Maar ik vond het ongelofelijk dom en onrechtvaardig en ik had de meester het liefst met meetlat en al over mijn tafeltje getrokken.
Hoewel ik me vaak verstandiger voelde dan mijn klasgenootjes had ik toch moeite met school. Ik besefte heel goed hoe dom en hoe onhandig ik vaak overkwam. Alles ging mis, ik werd alleen maar gecorrigeerd en hoorde bijna nooit iets positiefs. En omdat ik niet geestelijk gehandicapt ben, was ik mij ook nog eens pijnlijk bewust van mijn falen. Daarom zette ik een masker op, zodat niemand mijn onzekerheid en negatieve zelfbeeld kon zien.
Ik moet denken aan die keer dat ik in een boze bui ondoordacht de vioolstok van mijn zus door midden brak. De gevolgen van mijn gedrag overzag ik gewoon niet. En zo ging het ook op school. Er werd van mij verlangd dat ik mij hield aan de regels binnen de klas. Stil zitten, luisteren naar wat de leerkracht vertelde, mijn hand opsteken, netjes schrijven en nog veel meer.
Natuurlijk deed ik mijn best en het was geen kwestie van wel of niet willen. Ik was simpelweg, biologisch gezien, minder goed in staat om de vereiste motivatie op te brengen. Als er wat meer geduld, humor, creativiteit en kennis was geweest over de invloed van ADHD op mijn leerproces had ik een veel fijnere schooltijd gehad. Dan was er niet alleen aandacht geweest voor mijn zwakke kanten, maar ook voor mijn sterke kanten. Dan had het me geen jaren gekost om in mijzelf te leren geloven.
Er is nu gelukkig meer kennis over ADHD als vroeger. Maar helaas lijkt onze onderwijsminister alleen in de schoolscores geïnteresseerd te zijn. Dus toetsen we wat af en worden schoolcijfers verkeerd geïnterpreteerd. Een toets voorspelt in het individuele geval namelijk helemaal niets, want of een kind een bepaalde ontwikkeling zal doormaken kan vooraf niet worden vastgesteld.
Het zou moeten gaan over de onderwijskwaliteit en wat er nodig is voor leerkrachten om het maximale uit leerlingen te halen. Gelukkig worden op de school van zoon en dochter de verschillen over het algemeen wel gezien én geaccepteerd. En mijn kinderen weten dat ik niet trots ben op de cijfers die ze halen, maar dat ik trots ben op wie ze zijn.
Maar toch was die ene opmerking op het rapport van dochter voor mij voldoende om mij weer heel even net zo verdrietig en klein te voelen als toen.
28/11/11
http://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=481&idn=84
dinsdag 22 november 2011
HYPERFOCUS
Door: Suzan Otten-Pablos
Mijn liefde voor schrijven zat er al vroeg in. Het enige vak waar ik voor slaagde op de middelbare school was Nederlands, omdat ik een negen haalde voor mijn opstel. De rest van de vakken gingen langs mij heen. Dan deed ik net alsof ik aan het opletten was en aan het einde van de les wist ik nog even weinig als aan het begin. Lange lessen waren het, dat wel.
Toen ik jaren later aan de directeur, van de enige school die me wilde hebben zonder diploma, vertelde dat ik van plan was om toch nog wat van mijn leven te maken keek hij me aan of ik gek geworden was. Hij geloofde niet dat dit meisje, dat van spijbelen haar hobby had gemaakt, haar toelatingsexamen voor het HBO zou gaan halen. Laat staan dat ze ooit zou gaan afstuderen.
En dat had ik nodig. Want ik wist natuurlijk allang wie er gelijk had en dat wilde ik met alle plezier aan de hele wereld laten zien. Vol trots studeerde ik vier jaar later met een prachtige cijferlijst af. En het heeft me niet eens overdreven veel moeite gekost. Dankzij de hyperfocus.
Dit is voor een buitenstaander eigenlijk heel gek. Want iemand die van de hak op de tak springt blijkt dus ineens wel in staat te zijn om zich prima te kunnen concentreren. Het symptoom aandachtstekort betekent dus eigenlijk niet dat iemand met ADHD zich nooit kan concentreren. Het betekent dat iemand met ADHD zijn aandacht en concentratie niet altijd doelbewust en gericht kan inzetten. En dat leidt vaak weer tot een gebrekkige aandacht of concentratie op momenten dat je er juist wel bij zou moeten zijn met je hoofd.
Vaak zeggen ouders dat hun kind wel in staat is om uren achtereen een computerspelletje te doen en het niet uit de concentratie te halen is. Hun kind heeft dus vast geen ADHD. Maar iemand met ADHD is juist wel in staat om de aandacht en concentratie volledig op een bepaalde activiteit te richten. Bij kinderen is dit vaak een computerspelletje of een spannende film. Zet mijn kinderen maar met een 3D brilletje in de bioscoop. Anderhalf uur geen ADHD te bespeuren.
Hyperfocus kan bijvoorbeeld veroorzaakt worden door de gedachte aan een bijna onmogelijk te halen tentamen. In één nacht stampte ik er eens een psychologieboek in. Onder druk ben ik namelijk in staat om tot zeer bijzondere prestaties te komen. Maar ik ben ook in staat om mijn hyperfocus langere tijd vast te houden. Zo viel ik binnen een jaar bijvoorbeeld heel veel af, nadat iemand zei dat deze poging vast weer een blauwe maandag van me was.
Het symptoom hyperfocus is dus eigenlijk een groot voordeel van ADHD, al wordt dit helaas meestal niet zo gezien. Een school heeft een vast rooster en dat gaat slecht samen met het willekeurige concentratievermogen van een kind met ADHD. En een werkgever zit niet te wachten op iemand die weken zit te dromen en dan opeens met een briljant uitgewerkt plan komt.
Hyperfocus treedt voornamelijk op bij nieuwe en interessante dingen of in situaties waar de talenten en capaciteiten van iemand met ADHD volledig benut kunnen worden. Iemand met ADHD moet zich dus vooral niet gaan vervelen, want dan wordt iemand met ADHD vervelend.
Als ik dit vroeger had geweten was ik misschien niet op vioolles en niet op dwarsfluitles gegaan. Ik haat noten lezen. Ook was ik misschien niet bij de turnvereniging en niet bij de badmintonclub gegaan. Ik ben geen motorisch wonder en zal dat ook nooit worden. Aan de andere kant had ik deze mislukte projecten ook niet willen missen. Want hierdoor heb ik mijn verstand gekregen en weet ik heel goed wat ik niet kan, maar vooral ook heel goed wat ik wél kan.
21/11/11
https://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=481&idn=83
zaterdag 12 november 2011
ADHD De deskundige, dat ben je zelf
Geen enkele ouder geeft zijn kind graag medicijnen voor lastig gedrag en al helemaal niet een medicijn dat regelmatig negatief in de publiciteit komt. Zo wordt Ritalin tegenwoordig soms eerder beschouwd als schadelijk dan als een voor veel kinderen onmisbaar hulpmiddel bij de behandeling van ADHD.
Als kinderarts krijgt Rob Rodrigues Pereira dikwijls dezelfde vragen van ouders zoals:
- Doe ik er wel goed aan deze ‘drug’ aan mijn kind te geven?
- Is het op de lange duur niet schadelijk?
- Hoe lang moet ik doorgaan?
- Blijft het karakter van mijn kind hetzelfde?
- Wordt hij geen zombie?
Zoals na het stellen van de diagnose ADHD een goed begrip van deze aandoening zeer belangrijk is, zo is ook een goede voorlichting over medicijnen essentieel om je kind optimaal te laten profiteren van deze middelen.
Door: Rob Rodrigues Pereira, kinderarts Maasstad Ziekenhuis, locatie Zuider, Rotterdam.
De volledige tekst is gratis te lezen / downloaden via deze link.
Helaas blijkt in de praktijk dat ouders (maar ook "deskundigen", artsen / hulverleners) vaak niet goed weten hoe zij met medicijnen moeten omgaan.
ADHD
De deskundige, dat ben je zelf
Behandelen met methylfenidaat (Ritalin, Concerta, Equasym XL of Medikinet CR), met dexamfetamine en met atomoxetine (Strattera)
De deskundige, dat ben je zelf
Behandelen met methylfenidaat (Ritalin, Concerta, Equasym XL of Medikinet CR), met dexamfetamine en met atomoxetine (Strattera)
Door: Rob Rodrigues Pereira, kinderarts Maasstad Ziekenhuis, locatie Zuider, Rotterdam.
De volledige tekst is gratis te lezen / downloaden via deze link.
Meer lezen over medicatie bij ADHD?
maandag 3 oktober 2011
ADHD en slaapproblemen
Door: Suzan Otten-Pablos
Iedere morgen als de wekker gaat, als ik hem al hoor, neem ik mij voor om het voortaan echt
allemaal anders te doen. `s Avonds op tijd naar bed en `s morgens vroeg weer op. Maar na een dag
hard werken heb ik ook even tijd voor mijzelf nodig. En dat even duurt altijd lang.
Omdat ik kort slaap word ik `s morgens vaak wakker met hoofdpijn. Alles gaat op de automatische
piloot, omdat het nou eenmaal moet. Dat is niet gemakkelijk met twee stuiterballen om me heen. Ik
ben niet aanspreekbaar totdat ik voldoende koffie heb gedronken en totdat mijn medicatie werkt.
Gelukkig ben ik eigen baas en kan ik mijn eigen werktijden indelen. Mijn eerste afspraak plan ik dus
meestal pas rond half tien.
Ook dochterlief kan er wat van. Als we terugkomen van vakantie ziet ze er heerlijk gezond en bruin
uit, want door de gezonde buitenlucht slaapt ze in de tent altijd als een roosje. Maar eenmaal thuis
begint het nachtelijke gespook eigenlijk weer direct en na een week ziet mevrouw er weer uit als een
wandelend lijk.
Veel mensen met ADHD hebben last van vermoeidheid. Alles kost veel moeite en energie. Dit kan
vervolgens erger worden door slaapproblemen. Bij ADHD komt dit heel vaak voor. Vaak is er sprake
van een verlate slaapfase. Bij een verlate slaapfase loopt het biologische ritme niet meer gelijk met
het dag en nachtritme van de kloktijd en ontstaat er een chronisch slaaptekort.
Mensen met ADHD en slaapproblemen gaan meestal laat naar bed en hebben vaak moeite om in te
slapen, omdat de gedachten nog even door willen denken. Dat heeft vaak helemaal niets met
piekeren te maken. De honderden gedachten en ideeën over allerlei projecten en dingen die nog
gedaan of geprobeerd moeten gaan worden houden iemand wakker en zo wordt het vanzelf weer
later en later. Roze olifantjes tellen werkt niet. De gedachten dwalen toch wel weer af.
Inslaapproblemen treden vaak al vanaf de babytijd op. Ongeveer een kwart van de baby's met
inslaapproblemen blijkt later ADHD te hebben. Ook het doorslapen kan een probleem zijn. Vaak
slapen mensen met ADHD bewegelijk en onrustig. Ook slapen zij korter dan gemiddeld. Soms worden
de slaapproblemen nog erger door het gebruik van medicatie. Vermoeidheid is het gevolg. En zo is de
cirkel rond.
Melatonine kan helpen bij slaapproblemen. Melatonine is een hormoon dat onze biologische klok
regelt. Bij mensen met ADHD verloopt de productie van melatonine anders dan bij mensen zonder
ADHD. Door melatonine toe te voegen kan de biologische klok worden beïnvloed.
Natuurlijk heeft niet iedereen even veel slaap nodig. Weinig slapen betekent niet automatisch dat
iemand een slaapprobleem heeft. Het wordt pas een probleem als je er last van krijgt.
Slaapproblemen kunnen allerlei klachten geven, zoals angst, concentratieproblemen of een
verminderde weerstand. Hierdoor kun je weer gaan piekeren, wat het slaapprobleem in stand kan
houden of erger kan maken.
http://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=549&idblog=20
Iedere morgen als de wekker gaat, als ik hem al hoor, neem ik mij voor om het voortaan echt
allemaal anders te doen. `s Avonds op tijd naar bed en `s morgens vroeg weer op. Maar na een dag
hard werken heb ik ook even tijd voor mijzelf nodig. En dat even duurt altijd lang.
Omdat ik kort slaap word ik `s morgens vaak wakker met hoofdpijn. Alles gaat op de automatische
piloot, omdat het nou eenmaal moet. Dat is niet gemakkelijk met twee stuiterballen om me heen. Ik
ben niet aanspreekbaar totdat ik voldoende koffie heb gedronken en totdat mijn medicatie werkt.
Gelukkig ben ik eigen baas en kan ik mijn eigen werktijden indelen. Mijn eerste afspraak plan ik dus
meestal pas rond half tien.
Ook dochterlief kan er wat van. Als we terugkomen van vakantie ziet ze er heerlijk gezond en bruin
uit, want door de gezonde buitenlucht slaapt ze in de tent altijd als een roosje. Maar eenmaal thuis
begint het nachtelijke gespook eigenlijk weer direct en na een week ziet mevrouw er weer uit als een
wandelend lijk.
Veel mensen met ADHD hebben last van vermoeidheid. Alles kost veel moeite en energie. Dit kan
vervolgens erger worden door slaapproblemen. Bij ADHD komt dit heel vaak voor. Vaak is er sprake
van een verlate slaapfase. Bij een verlate slaapfase loopt het biologische ritme niet meer gelijk met
het dag en nachtritme van de kloktijd en ontstaat er een chronisch slaaptekort.
Mensen met ADHD en slaapproblemen gaan meestal laat naar bed en hebben vaak moeite om in te
slapen, omdat de gedachten nog even door willen denken. Dat heeft vaak helemaal niets met
piekeren te maken. De honderden gedachten en ideeën over allerlei projecten en dingen die nog
gedaan of geprobeerd moeten gaan worden houden iemand wakker en zo wordt het vanzelf weer
later en later. Roze olifantjes tellen werkt niet. De gedachten dwalen toch wel weer af.
Inslaapproblemen treden vaak al vanaf de babytijd op. Ongeveer een kwart van de baby's met
inslaapproblemen blijkt later ADHD te hebben. Ook het doorslapen kan een probleem zijn. Vaak
slapen mensen met ADHD bewegelijk en onrustig. Ook slapen zij korter dan gemiddeld. Soms worden
de slaapproblemen nog erger door het gebruik van medicatie. Vermoeidheid is het gevolg. En zo is de
cirkel rond.
Melatonine kan helpen bij slaapproblemen. Melatonine is een hormoon dat onze biologische klok
regelt. Bij mensen met ADHD verloopt de productie van melatonine anders dan bij mensen zonder
ADHD. Door melatonine toe te voegen kan de biologische klok worden beïnvloed.
Natuurlijk heeft niet iedereen even veel slaap nodig. Weinig slapen betekent niet automatisch dat
iemand een slaapprobleem heeft. Het wordt pas een probleem als je er last van krijgt.
Slaapproblemen kunnen allerlei klachten geven, zoals angst, concentratieproblemen of een
verminderde weerstand. Hierdoor kun je weer gaan piekeren, wat het slaapprobleem in stand kan
houden of erger kan maken.
http://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=549&idblog=20
zaterdag 1 oktober 2011
Omgaan met ADHD: tips voor leerkrachten en ouders.
ADHD'ers besteden hun aandacht selectiever. Ze kunnen zich erg slecht zetten tot het uitvoeren van saaie klusjes, maar als zij voldoende geprikkeld worden dan zijn hun prestaties gelijkwaardig aan die van leeftijdgenoten. Kinderen met ADHD hebben meer stimulatie nodig. Bij vervelende werkjes gaan zij automatisch op zoek naar dingen die interessanter en opwindender zijn.
ADHD'ers gaan dan ook niet beter presteren als je de bronnen van afleiding wegneemt, zoals veel ouders en leerkrachten tot hun schade en schande ondervinden. De saaiheid wordt dan verpletterend en het taakgerichte gedrag zal er alleen maar verder onder lijden. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat het huiswerk gecombineerd zou moeten worden met televisie kijken. De kunst is om de op zich niet zo heel boeiende taken tot leven te wekken, zodat het kind er meer door gegrepen wordt.
Til niet te zwaar aan de schoolresultaten. Wees blij met wat wel lukt en bedenk dat het handhaven van een goede relatie met het kind veel belangrijker is. Goede sociale relaties blijken namelijk een belangrijke buffer te vormen tegen schaduwkanten van ADHD als overdreven opstandig gedrag en criminaliteit.
Het ADHD kind heeft een omgeving nodig die hem de consequenties van zijn gedrag op een presenteerblaadje aanbiedt. Er moet iemand zijn die van tevoren bedenkt wat er allemaal zal kunnen gebeuren en die alvast maatregelen neemt om missers te voorkomen. Als er een examen aankomt, zal een ADHD'er zijn boeken pas openen als het veel te laat is. Het is dan beter om samen met hem van tevoren een programma te maken over welke stof op welke dag behandeld moet worden. Evenzo hebben ze een steuntje nodig als je ervoor wilt zorgen dat ze op tijd beginnen met het inpakken van een koffer voor een vakantie.
Regelmaat. Neem vaste uren voor het eten, slapen gaan, opstaan, spelen, TV kijken, enz. Hang het tijdschema op zodat het kind weet waaraan het zich moet houden. Kondig wijzigingen in de routine op tijd aan.
Maak duidelijke afspraken zodat het kind weet waaraan zich te houden. Wees daarbij positief: zeg liever wat je wilt dan wat je niet wilt. De instructies moeten zeer duidelijk zijn. Voor moeilijkere taken moet je ze opsplitsen in deeltaken die het kind achtereenvolgens moet afwerken. Dit geldt ook voor klastaken.
Beloon het kind regelmatig: vaak krijgen ADHD kinderen de hele dag verwijten omdat ze dingen verkeerd doen, ze hebben behoefte aan waardering voor de dingen die ze goed doen.
In de klas zitten kinderen met ADHD best op een plaats waar zo weinig mogelijk afleiding is (dus bijvoorbeeld niet aan het venster, maar eerder vooraan).
ADHD'ers gaan dan ook niet beter presteren als je de bronnen van afleiding wegneemt, zoals veel ouders en leerkrachten tot hun schade en schande ondervinden. De saaiheid wordt dan verpletterend en het taakgerichte gedrag zal er alleen maar verder onder lijden. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat het huiswerk gecombineerd zou moeten worden met televisie kijken. De kunst is om de op zich niet zo heel boeiende taken tot leven te wekken, zodat het kind er meer door gegrepen wordt.
Til niet te zwaar aan de schoolresultaten. Wees blij met wat wel lukt en bedenk dat het handhaven van een goede relatie met het kind veel belangrijker is. Goede sociale relaties blijken namelijk een belangrijke buffer te vormen tegen schaduwkanten van ADHD als overdreven opstandig gedrag en criminaliteit.
Het ADHD kind heeft een omgeving nodig die hem de consequenties van zijn gedrag op een presenteerblaadje aanbiedt. Er moet iemand zijn die van tevoren bedenkt wat er allemaal zal kunnen gebeuren en die alvast maatregelen neemt om missers te voorkomen. Als er een examen aankomt, zal een ADHD'er zijn boeken pas openen als het veel te laat is. Het is dan beter om samen met hem van tevoren een programma te maken over welke stof op welke dag behandeld moet worden. Evenzo hebben ze een steuntje nodig als je ervoor wilt zorgen dat ze op tijd beginnen met het inpakken van een koffer voor een vakantie.
Regelmaat. Neem vaste uren voor het eten, slapen gaan, opstaan, spelen, TV kijken, enz. Hang het tijdschema op zodat het kind weet waaraan het zich moet houden. Kondig wijzigingen in de routine op tijd aan.
Maak duidelijke afspraken zodat het kind weet waaraan zich te houden. Wees daarbij positief: zeg liever wat je wilt dan wat je niet wilt. De instructies moeten zeer duidelijk zijn. Voor moeilijkere taken moet je ze opsplitsen in deeltaken die het kind achtereenvolgens moet afwerken. Dit geldt ook voor klastaken.
Beloon het kind regelmatig: vaak krijgen ADHD kinderen de hele dag verwijten omdat ze dingen verkeerd doen, ze hebben behoefte aan waardering voor de dingen die ze goed doen.
In de klas zitten kinderen met ADHD best op een plaats waar zo weinig mogelijk afleiding is (dus bijvoorbeeld niet aan het venster, maar eerder vooraan).
Abonneren op:
Posts (Atom)