Door: Suzan Otten-Pablos
Het was een harde landing. Staatssecretaris Velhuizen van Zanten vindt mij een slechte moeder. Mijn kinderen zijn eigenlijk heel gewoon en ik ben knettergek. Het etiketje ADHD hebben ze gekregen, omdat ik hier beter van kon worden. Ik wilde een rugzakje en een Persoongebonden Budget (PGB). En daarom heb ik mijn kinderen uit eigen belang aan de Ritalin gezet.
Als ik naar de kledingbeurs was gegaan in een knus buurtcentrum had ik met enkele gerichte opvoedtips de kou uit de lucht kunnen halen. Onder het genot van een kopje kruidenthee met een sesamkoekje had ik met andere moeders kunnen praten over eten en seks. Dan had ik eerder geweten dat ADHD helemaal geen hersenziekte is, dat de erfelijkheidsfactor onzin is en dat het hier alleen maar gaat om een doodgewoon opvoedprobleem.
Het etiketje heb ik gebruikt om mijzelf te verontschuldigen. Ik had de kracht in mijn gezin moeten zoeken en mijn kinderen hadden ook nog eens beter in de kleren gezeten. Twee vliegen in één klap. Ook had ik minder hoge eisen aan mijn kinderen moeten stellen, want ze mogen van mij alleen met hoge cijfers thuiskomen. Dan had ik eerder geweten dat mijn kinderen zielige, verwaarloosde slachtoffertjes zijn door toedoen van mijn slechte pedagogische kwaliteiten.
Ook had ik geweten dat het niets te maken heeft met de plannetjes van minster van Bijsterveldt die in het Passend Onderwijs alle kinderen samen in één klas wil zetten om ze allerlei toetsen te laten doen. En dat het ook niets te maken heeft met de indicatiecriteria van het PGB.
Volgens de Volkskrant onderschrijven zelfs deskundigen de kritiek van de staatssecretaris. Dit zijn dan weliswaar niet de deskundigen in mijn omgeving. Want de deskundigen die ik ken vinden dat ADHD wel bestaat. Zij vinden de berichtgeving nogal verbazingwekkend en onsamenhangend. Zij vinden dat we de beperkingen van mensen moeten accepteren en dat dit nu net is wat deskundigen doen door een diagnose stellen. Zeggen dat er iets is, dat er beperkingen zijn en dat het niet komt door de omgeving.
Maar wacht eens even. Ook de staatssecretaris heeft een vreemde draai gemaakt. Na de televisie uitzending over De ADHD hype zijn er vragen gesteld door verschillende Kamerleden aan de staatssecretaris. Ze was toen van mening dat kinderen niet ten onrechte de diagnose ADHD krijgen en niet ten onrechte behandeld worden met pillen. Ze ging er toen vanuit dat de professionals die deze diagnose kunnen stellen bekend zijn met de beschikbare protocollen.
Dit wisselende gedrag verklaart misschien waarom ik altijd een beetje bang ben voor deze staatssecretaris. Ik vind deze mevrouw namelijk een beetje onberekenbaar. Helemaal nadat ik vorige week op televisie heb gezien hoe ze handtastelijk werd naar de voorzitter van het PGB debat. En ook de reactie hierna leek verdacht veel op een behoorlijke stemmingswisseling.
Het ligt dus niet aan mij. Kinderpsychiaters, kinderpsychologen en kinderartsen zijn dus wel prima in staat om onderscheid te kunnen maken tussen een overvraagd kind of een kind met een stoornis en we hoeven de professionaliteit van deze artsen dus helemaal niet in twijfel te trekken.
Een opgeheven vingertje van de staatssecretaris is dus niet nodig. En voor de staatssecretaris op het idee komt: quota stellen ook niet. Ze hoeft dus geen maximum te stellen aan het aantal diagnoses wat gegeven mag worden. En ze hoeft ook geen boetes te heffen als dit maximum wordt overschreden.
Door een suggestieve foto in de krant te plaatsen van een meisje die ADHD zou hebben, alsof je dat aan de foto kunt zien, in een luxe omgeving, wordt de suggestie gewekt dat het allemaal de schuld van ouders is, die hun kind willen laten presteren. Maar de kwetsende borrelpraat van de staatsecretaris is een ordinaire verdwijntruc van disfunctionerende kinderen en een idiote redenering door grove onwetendheid.
Want niets is makkelijker dan ongenuanceerd bezuinigen, zonder verder te kijken dan je neus lang is. Alsof deze kinderen opeens geen problemen meer hebben als we ze geen label geven. De pijn die gaat ontstaan door dit wanbeleid zal enorm zijn.
Het is natuurlijk pas echt goed politiek bedrijven als de staatssecretaris bereid is om na twee moties van afkeuring haar conclusies te trekken. Ze voelt zich zelf dan weliswaar geenszins beschadigd, er zijn veel mensen die hier heel anders over denken. Ze zou het, als ze de Bijbel wil volgen, ook niet moeten kunnen aanzien dat er zoveel onbenut talent, wat ons gegeven is, verloren gaat.
Maar als ze haar baantje toch persé wil houden zal deze mevrouw haar hokjesgeest, haar ongenuanceerde wereldbeschouwing, moeten laten varen. Ze zal moeten inzien dat het probleem niet de medicalisering is, maar het niet kunnen en niet willen accepteren dat mensen anders kunnen zijn. Dan zou ze weten waarom God de medicatie heeft geschapen. Dat het in de meeste gevallen een eerste vereiste is om de kracht van het individu én van het gezin überhaupt te kunnen aanspreken en te kunnen gebruiken.
Het etiketje mens moet dus ook nog op het hoofd van mevrouw de staatssecretaris worden geplakt. Daarom is een deskundige uit mijn netwerkje bereid om de staatsecretaris een stageplaats aan te bieden. En ook ik ben de beroerdste niet, want stiekem gun ik deze dame namelijk ondertussen zelf een kind met een label. Ik nodig de staatssecretaris daarom uit om een dagje mee te komen draaien in mijn gezin. Dan ben ik benieuwd hoelang het duurt voordat ze zelf heel hard naar de anti- hoofdpijn pilletjes rent.
En ondertussen heb ik mijn abonnement op de Volkskrant opgezegd. Want voor tendentieuze berichtgeving wil ik niet langer betalen.
http://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=549&idblog=26
zaterdag 12 november 2011
ADHD De deskundige, dat ben je zelf
Geen enkele ouder geeft zijn kind graag medicijnen voor lastig gedrag en al helemaal niet een medicijn dat regelmatig negatief in de publiciteit komt. Zo wordt Ritalin tegenwoordig soms eerder beschouwd als schadelijk dan als een voor veel kinderen onmisbaar hulpmiddel bij de behandeling van ADHD.
Als kinderarts krijgt Rob Rodrigues Pereira dikwijls dezelfde vragen van ouders zoals:
- Doe ik er wel goed aan deze ‘drug’ aan mijn kind te geven?
- Is het op de lange duur niet schadelijk?
- Hoe lang moet ik doorgaan?
- Blijft het karakter van mijn kind hetzelfde?
- Wordt hij geen zombie?
Zoals na het stellen van de diagnose ADHD een goed begrip van deze aandoening zeer belangrijk is, zo is ook een goede voorlichting over medicijnen essentieel om je kind optimaal te laten profiteren van deze middelen.
Door: Rob Rodrigues Pereira, kinderarts Maasstad Ziekenhuis, locatie Zuider, Rotterdam.
De volledige tekst is gratis te lezen / downloaden via deze link.
Helaas blijkt in de praktijk dat ouders (maar ook "deskundigen", artsen / hulverleners) vaak niet goed weten hoe zij met medicijnen moeten omgaan.
ADHD
De deskundige, dat ben je zelf
Behandelen met methylfenidaat (Ritalin, Concerta, Equasym XL of Medikinet CR), met dexamfetamine en met atomoxetine (Strattera)
De deskundige, dat ben je zelf
Behandelen met methylfenidaat (Ritalin, Concerta, Equasym XL of Medikinet CR), met dexamfetamine en met atomoxetine (Strattera)
Door: Rob Rodrigues Pereira, kinderarts Maasstad Ziekenhuis, locatie Zuider, Rotterdam.
De volledige tekst is gratis te lezen / downloaden via deze link.
Meer lezen over medicatie bij ADHD?
donderdag 10 november 2011
Over medicatie voor volwassenen met ADHD
Beschrijving
Over medicatie voor volwassenen met ADHD is geschreven voor degenen die medicatie (willen gaan) gebruiken. Het doel van het boek is snel een overzicht te bieden van de medicamenteuze mogelijkheden, van effect, bijwerkingen, doseringen, en van de plaats die de medicijnen onderling innemen. Ook voor partners, vrienden, familieleden, behandelaars en andere belangstellenden kan het boek nuttig zijn.
Over medicatie voor juist volwassenen met ADHD is nog erg weinig geschreven. Dit kan samenhangen met het feit dat nog geen enkel ADHD-medicijn is geregistreerd voor deze leeftijdsgroep. Er zijn wel verschillende medicijnen geregistreerd voor kinderen met ADHD. Een recept voor een volwassene wordt off label voorgeschreven. Het is dan de taak van de voorschrijvend arts de patiënt extra goed te informeren. Dit boek hoopt aan die informatie bij te dragen.
Over medicatie is geschreven op basis van de laatste informatie uit wetenschappelijk onderzoek en de ervaringen met de medicatie in de praktijk van de behandeling van ADHD bij volwassenen, zoals die wordt toegepast bij PsyQ, psycho-medische programma's.
Het boek is een uitgave van Kenniscentrum ADHD bij volwassenen, PsyQ, Den Haag.
dr. J.J. Sandra Kooij is psychiater en manager zorg van Programma ADHD bij volwassenen van PsyQ in Den Haag. Zij promoveerde in 2006 op het proefschrift ADHD in adults. Clinical studies on assessment and treatment
Aandachtsgebieden: Mentale gezondheid, ADHD, Volwassenen
NBD|Biblion recensie
Kooij is als psychiater werkzaam in de zorg voor volwassenen met ADHD en schreef reeds eerder een dissertatie en positief beoordeelde boeken over dit onderwerp (laatst: 'ADHD bij volwassenen : diagnostiek en behandeling', derde druk, 2009)*. Daarin werd ook al over medicatie geschreven.
Er is vaak kritiek op het gebruik van stimulantia en andere medicijnen bij kinderen (en volwassenen) met ADHD. Dit hang onder andere samen met het feit dat er vaak te gemakkelijk het etiket ADHD wordt geplakt en dan ten onrechte medicatie wordt voorgeschreven. De auteur benadrukt terecht dat er (bij een juist gestelde diagnose) veel leed is en dat goed voorgeschreven medicatie in die gevalleen zeker nuttig kan zijn.
In dit boekje geeft zij een overzicht van de mogelijke medicijnen. Deze zijn echter geen van alle voor het gebruik bij volwassenen geregistreerd, geven vaak bijwerkingen en moeten met de nodige aandacht gebruikt worden. Zij geeft dit in kort bestek prima aan. De bijgevoegde dvd geeft in acht korte hoofdstukjes de tekst nogmaals en is vooral bruikbaar voor groepsvoordrachten. Dit boek is vooral van belang voor medicijngebruikers.
(NBD|Biblion recensie, M.A.M. Bomhof, neuroloog-psychiater)
Over medicatie voor volwassenen met ADHD is geschreven voor degenen die medicatie (willen gaan) gebruiken. Het doel van het boek is snel een overzicht te bieden van de medicamenteuze mogelijkheden, van effect, bijwerkingen, doseringen, en van de plaats die de medicijnen onderling innemen. Ook voor partners, vrienden, familieleden, behandelaars en andere belangstellenden kan het boek nuttig zijn.
Over medicatie voor juist volwassenen met ADHD is nog erg weinig geschreven. Dit kan samenhangen met het feit dat nog geen enkel ADHD-medicijn is geregistreerd voor deze leeftijdsgroep. Er zijn wel verschillende medicijnen geregistreerd voor kinderen met ADHD. Een recept voor een volwassene wordt off label voorgeschreven. Het is dan de taak van de voorschrijvend arts de patiënt extra goed te informeren. Dit boek hoopt aan die informatie bij te dragen.
Over medicatie is geschreven op basis van de laatste informatie uit wetenschappelijk onderzoek en de ervaringen met de medicatie in de praktijk van de behandeling van ADHD bij volwassenen, zoals die wordt toegepast bij PsyQ, psycho-medische programma's.
Het boek is een uitgave van Kenniscentrum ADHD bij volwassenen, PsyQ, Den Haag.
dr. J.J. Sandra Kooij is psychiater en manager zorg van Programma ADHD bij volwassenen van PsyQ in Den Haag. Zij promoveerde in 2006 op het proefschrift ADHD in adults. Clinical studies on assessment and treatment
Aandachtsgebieden: Mentale gezondheid, ADHD, Volwassenen
NBD|Biblion recensie
Kooij is als psychiater werkzaam in de zorg voor volwassenen met ADHD en schreef reeds eerder een dissertatie en positief beoordeelde boeken over dit onderwerp (laatst: 'ADHD bij volwassenen : diagnostiek en behandeling', derde druk, 2009)*. Daarin werd ook al over medicatie geschreven.
Er is vaak kritiek op het gebruik van stimulantia en andere medicijnen bij kinderen (en volwassenen) met ADHD. Dit hang onder andere samen met het feit dat er vaak te gemakkelijk het etiket ADHD wordt geplakt en dan ten onrechte medicatie wordt voorgeschreven. De auteur benadrukt terecht dat er (bij een juist gestelde diagnose) veel leed is en dat goed voorgeschreven medicatie in die gevalleen zeker nuttig kan zijn.
In dit boekje geeft zij een overzicht van de mogelijke medicijnen. Deze zijn echter geen van alle voor het gebruik bij volwassenen geregistreerd, geven vaak bijwerkingen en moeten met de nodige aandacht gebruikt worden. Zij geeft dit in kort bestek prima aan. De bijgevoegde dvd geeft in acht korte hoofdstukjes de tekst nogmaals en is vooral bruikbaar voor groepsvoordrachten. Dit boek is vooral van belang voor medicijngebruikers.
(NBD|Biblion recensie, M.A.M. Bomhof, neuroloog-psychiater)
dinsdag 8 november 2011
TERUG NAAR DE MIDDELEEUWEN
Door: Suzan Otten-Pablos
Minister Schippers (VWS) bezuinigt. Tenminste, dat denkt ze. Het kabinet wil bijna zeshonderd miljoen euro minder uitgeven aan psychiatrische zorg. De ombuigingsmaatregelen betreffen onder andere de invoering van de eigen bijdrage. Schippers hoopt op deze manier dat patiënten minder snel zullen worden doorgestuurd naar de psychiater. Eigenlijk is dit idee natuurlijk net zo gek als blindedarmpatiënten minder snel doorsturen naar de chirurg.
Zonder er nu verder dramatisch over te doen, de bezuinigingen in de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) zijn wel een beetje dom. Ook laten sommige politici zich nogal onwetend uit over mensen met een onzichtbare handicap; de psychiatrische patiënten. En Schippers beweert zelfs dat psychiatrische problemen ook prima op te lossen zijn door een goed gesprek te hebben met de buurman.
Maar de bezuinigingen gaan verder dan de eigen bijdrage. Neem de kinder- en jeugdpsychiatrie.
Het kabinet wil dit bij de gemeenten onderbrengen in de nieuwe Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). De kinderpsychiatrie wordt dan uit de verzekerde zorg gehaald.
Verwijzing kan alleen als daar geld voor is in de gemeentekas en een gemeenteambtenaar zal
moeten beoordelen of een kind naar de kinderpsychiater mag.
Verder zullen zorgverzekeraars in contracten bepalen dat de meeste zorg door de vrijgevestigde psychiater zelf geleverd zal moeten worden. Heel krom. Deze psychiaters werden in het verleden beschouwd als eenpit-neuzelaars en moesten in groepsverband gaan samenwerken. En nu er mooie samenwerkingspraktijken zijn, waar systeempsychiatrie wordt toegepast, mag het ineens niet meer. En dus gaan we eigenlijk weer terug naar de middeleeuwen.
Diagnostiek is niet het invullen van een lijstje. Systeemproblemen horen bij een kinderpsychiatrische diagnose, maar een systeembehandeling door een kinderpsychiater is binnenkort voltooid verleden tijd. Psychiaters zullen weer als eenpitter in een kamertje moeten gaan werken. Zonder tijd voor overleg met scholen en zonder aandacht voor de organisatie- en proceskant van de behandeling.
Dus zoon heeft pech dat hij druk is door zijn ADHD. En dochter moet ook niet moeilijk doen over
haar concentratieproblemen. En laat moeder, ik dus, ook maar gewoon druk en chaotisch zijn.
Niet zeuren. De onthande schooljuf heeft trouwens ook pech, oma levert maar fijn kritiek en de buren blijven maar lekker boos. De systeemproblemen die horen bij ADHD zijn nou eenmaal een modeverschijnsel en veel te duur.
Maar helaas. Goedkoop is duurkoop. Domweg bezuinigen alsof het om broodjes kroket gaat,
zal nooit werken binnen de GGZ. Men lijkt niet te beseffen dat het bezuinigen op zelfstandig gevestigde kinderpsychiaters de zorg alleen maar minder efficiënt en duurder maakt.
Erg, want door de bezuinigingsmaatregelen zullen er zelfs meerdere grote zelfstandige kinderpsychiatrische praktijken in Nederland gaan verdwijnen.
De politiek zwalkt tussen ideologie en keiharde bezuinigingen. Het verwachte gevolg is grote schade voor kinderen met een kinderpsychiatrische aandoening. Maar ook ouders, docenten, begeleiders en veel meer maatschappelijke zaken, die niet meer kunnen worden aangestuurd zullen hierdoor veel schade oplopen.
We mogen dus wel vast gaan beginnen om de buurman goed op te leiden. Hij zal straks namelijk een groot deel van de complexe kinderpsychiatrische zorg uit moeten gaan voeren. Want die psychiaters zijn toch eigenlijk maar schurkjes die teveel omzet maken. Ze krijgen bovendien cadeautjes van de farmacie om pillen te pushen, voor een aandoening als ADHD, die eigenlijk veel beter reageert op een fruitdieet.
07/11/11
http://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=481&idn=76
Minister Schippers (VWS) bezuinigt. Tenminste, dat denkt ze. Het kabinet wil bijna zeshonderd miljoen euro minder uitgeven aan psychiatrische zorg. De ombuigingsmaatregelen betreffen onder andere de invoering van de eigen bijdrage. Schippers hoopt op deze manier dat patiënten minder snel zullen worden doorgestuurd naar de psychiater. Eigenlijk is dit idee natuurlijk net zo gek als blindedarmpatiënten minder snel doorsturen naar de chirurg.
Zonder er nu verder dramatisch over te doen, de bezuinigingen in de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) zijn wel een beetje dom. Ook laten sommige politici zich nogal onwetend uit over mensen met een onzichtbare handicap; de psychiatrische patiënten. En Schippers beweert zelfs dat psychiatrische problemen ook prima op te lossen zijn door een goed gesprek te hebben met de buurman.
Maar de bezuinigingen gaan verder dan de eigen bijdrage. Neem de kinder- en jeugdpsychiatrie.
Het kabinet wil dit bij de gemeenten onderbrengen in de nieuwe Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). De kinderpsychiatrie wordt dan uit de verzekerde zorg gehaald.
Verwijzing kan alleen als daar geld voor is in de gemeentekas en een gemeenteambtenaar zal
moeten beoordelen of een kind naar de kinderpsychiater mag.
Verder zullen zorgverzekeraars in contracten bepalen dat de meeste zorg door de vrijgevestigde psychiater zelf geleverd zal moeten worden. Heel krom. Deze psychiaters werden in het verleden beschouwd als eenpit-neuzelaars en moesten in groepsverband gaan samenwerken. En nu er mooie samenwerkingspraktijken zijn, waar systeempsychiatrie wordt toegepast, mag het ineens niet meer. En dus gaan we eigenlijk weer terug naar de middeleeuwen.
Diagnostiek is niet het invullen van een lijstje. Systeemproblemen horen bij een kinderpsychiatrische diagnose, maar een systeembehandeling door een kinderpsychiater is binnenkort voltooid verleden tijd. Psychiaters zullen weer als eenpitter in een kamertje moeten gaan werken. Zonder tijd voor overleg met scholen en zonder aandacht voor de organisatie- en proceskant van de behandeling.
Dus zoon heeft pech dat hij druk is door zijn ADHD. En dochter moet ook niet moeilijk doen over
haar concentratieproblemen. En laat moeder, ik dus, ook maar gewoon druk en chaotisch zijn.
Niet zeuren. De onthande schooljuf heeft trouwens ook pech, oma levert maar fijn kritiek en de buren blijven maar lekker boos. De systeemproblemen die horen bij ADHD zijn nou eenmaal een modeverschijnsel en veel te duur.
Maar helaas. Goedkoop is duurkoop. Domweg bezuinigen alsof het om broodjes kroket gaat,
zal nooit werken binnen de GGZ. Men lijkt niet te beseffen dat het bezuinigen op zelfstandig gevestigde kinderpsychiaters de zorg alleen maar minder efficiënt en duurder maakt.
Erg, want door de bezuinigingsmaatregelen zullen er zelfs meerdere grote zelfstandige kinderpsychiatrische praktijken in Nederland gaan verdwijnen.
De politiek zwalkt tussen ideologie en keiharde bezuinigingen. Het verwachte gevolg is grote schade voor kinderen met een kinderpsychiatrische aandoening. Maar ook ouders, docenten, begeleiders en veel meer maatschappelijke zaken, die niet meer kunnen worden aangestuurd zullen hierdoor veel schade oplopen.
We mogen dus wel vast gaan beginnen om de buurman goed op te leiden. Hij zal straks namelijk een groot deel van de complexe kinderpsychiatrische zorg uit moeten gaan voeren. Want die psychiaters zijn toch eigenlijk maar schurkjes die teveel omzet maken. Ze krijgen bovendien cadeautjes van de farmacie om pillen te pushen, voor een aandoening als ADHD, die eigenlijk veel beter reageert op een fruitdieet.
07/11/11
http://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=481&idn=76
zondag 6 november 2011
"Kleine Piet"
Herkenning
Jody weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is voor kleine kinderen met ADHD en/of autisme om de wereld om hen heen te begrijpen. Voor veel van deze kinderen brengt de periode rond Sinterklaas zoveel onrust en onduidelijkheid met zich mee dat zij niet in staat zijn te genieten van het feest. Het voorleesboekje over Kleine Piet vertelt over de avonturen van dit Pietje met autisme en ADHD en geeft veel herkenning bij kinderen met vergelijkbare problemen. Ook voor kinderen zonder een diagnose is het boekje zeer geschikt; het geeft aanleiding om na te denken over “anders zijn” en het helpen van elkaar.
Aftrap actie met Sinterklaasviering
Jody presenteert het eerste exemplaar van haar boek op zondag 13 november op de locatie van Spectrum Brabant in Eindhoven. In aanwezigheid van Sinterklaas en zwarte pieten wordt de aftrap voor de actie gegeven. Aansluitend vindt een speciale, prikkelarme Sinterklaasviering plaats, volledig afgestemd op kinderen met autisme of ADHD.
Voor meer informatie en aanmelden, kijk op de website http://www.kleinepiet.nl en http://www.spectrumbrabant.nl/sinterklaas-en-autisme.htm
Autisme, wat nu..?: Sinterklaas en autisme
Autisme, wat nu..?: Sinterklaas en autisme: Sinterklaas is bij uitstek een tijd die onrust veroorzaakt bij kinderen met een vorm van autisme en/ of adhd. Vanaf oktober liggen de pepe...
woensdag 2 november 2011
ADHD bij Volwassenen
Beschrijving
In deze derde druk is het boek grondig herschreven en uitgebreid op basis van het laatste wetenschappelijk onderzoek. Behalve de diagnostiek worden de veelvoorkomende patronen van comorbiditeit besproken alsmede de differentiaal diagnostiek. Overlap in klachten en misdiagnostiek van chronische vermoeidheid bij meisjes en vrouwen met ADD wordt toegelicht. Nieuw is het hoofdstuk over de chronische slaapproblemen bij ADHD en de mogelijke consequenties voor de algemene gezondheid (obesitas, diabetes, cardiovasculaire ziekten en kanker). Ook nieuw zijn de paragrafen over ADHD en intelligentie, criminaliteit, seksualiteit, dyslexie en autisme. Toegevoegd zijn diagnostische instrumenten, zoals het gestructureerde
Bij 5% van de volwassenen in Nederland komt ADHD voor, en bij ongeveer 20% van de psychiatrische en verslaafde patiënten. ADHD op volwassen leeftijd kan effectief worden behandeld, maar de stoornis wordt nog niet altijd herkend door professionals. ADHD bij volwassenen is geschreven voor studenten, arts-assistenten, psychologen, psychiaters, behandelaars en andere geïnteresseerden, om snel een overzicht te krijgen over de huidige stand van de wetenschap, en over de werkwijze bij diagnostiek en behandeling.
In deze derde druk is het boek grondig herschreven en uitgebreid op basis van het laatste wetenschappelijk onderzoek. Behalve de diagnostiek worden de veelvoorkomende patronen van comorbiditeit besproken alsmede de differentiaal diagnostiek. Overlap in klachten en misdiagnostiek van chronische vermoeidheid bij meisjes en vrouwen met ADD wordt toegelicht. Nieuw is het hoofdstuk over de chronische slaapproblemen bij ADHD en de mogelijke consequenties voor de algemene gezondheid (obesitas, diabetes, cardiovasculaire ziekten en kanker). Ook nieuw zijn de paragrafen over ADHD en intelligentie, criminaliteit, seksualiteit, dyslexie en autisme. Toegevoegd zijn diagnostische instrumenten, zoals het gestructureerde
Diagnostisch Interview voor ADHD bij volwassenen (DIVA), en een ultrakort en wat langer screeningsinstrument, alle op basis van de DSM-IV-criteria voor ADHD. Wat betreft de behandeling is er meer informatie over psycho-educatie en motivatie, en over individuele en groepscoaching. De langwerkende stimulantia en andere nieuwe medicijnen voor ADHD worden uitgebreid besproken, evenals de registratie en vergoeding. Er is een nieuw hoofdstuk over behandeling met melatonine voor de verlate slaapfase stoornis.
Ten slotte is een hoofdstuk toegevoegd over de opzet en organisatie van een afdeling ADHD bij volwassenen met een multidisciplinair team. Referenties, websites en nuttige adressen zijn alle bijgewerkt.
Dr. J.J. Sandra Kooij is psychiater en onderzoeker op het gebied van ADHD bij volwassenen. Zij is hoofd van Programma ADHD bij volwassenen van PsyQ in Den Haag, en van het gelijknamige Kenniscentrum.
NBD|Biblion recensie
In 2003 schreef de psychiater Kooij in haar tweede druk van dit boek nog dat er bij 1% van de volwassen bevolking sprake was van ADHD. In de huidige derde druk noemt zij al een voorkomen van 5%! Dit geeft aan dat er de laatste jaren steeds meer bekend geworden is over deze voor de omgeving zowel als voor de patient zeer hinderlijke aandoening. De eerdere edities werden zeer positief ontvangen.
NBD|Biblion recensie
In 2003 schreef de psychiater Kooij in haar tweede druk van dit boek nog dat er bij 1% van de volwassen bevolking sprake was van ADHD. In de huidige derde druk noemt zij al een voorkomen van 5%! Dit geeft aan dat er de laatste jaren steeds meer bekend geworden is over deze voor de omgeving zowel als voor de patient zeer hinderlijke aandoening. De eerdere edities werden zeer positief ontvangen.
Zij geeft een helder geschreven, didactische en praktische uitleg over de verschijnselen en behandeling. In 2006 is zij in Nijmegen op dit onderwerp gepromoveerd. In de huidige druk is de medicamenteuze en psychotherapie geactualiseerd.
Het boek is ook in volume toegenomen, mede door een hoofdstuk over de opzet van gespecialiseerde behandelafdelingen. Sterk aanbevolen voor opleidingen geneeskunde, psychologie, pedagogiek, psychiatrie en andere geinteresseerden. Prima boek, ook voor niet-professionals.
(NBD|Biblion recensie, M.A.M. Bomhof, neuroloog-psychiater)
(NBD|Biblion recensie, M.A.M. Bomhof, neuroloog-psychiater)
Abonneren op:
Posts (Atom)