zaterdag 12 januari 2013
Autisme, wat nu..?: Studie apps voor leerlingen met plan- en organisat...
Autisme, wat nu..?: Studie apps voor leerlingen met plan- en organisat...: Auteur: Kaj Rietberg Voor leerlingen met autisme en ADHD is plannen vaak lastig, daarom is een goede agenda belangrijk. Maar alleen met een ...
donderdag 10 januari 2013
Ritalin tegen de zesjescultuur?
Ivan Wolffers over Canadese zorgen over het gebruik van middelen bij ADHD
In Canada is een rapport verschenen over gebruik van medicijnen zoals Ritalin of modenafil die geslikt worden door kinderen met adhd, maar ook steeds vaker door gezonde kinderen om hun schoolprestaties te verbeteren. De schrijvers van het rapport vinden dat dat niet de bedoeling is. Het betreft immers medicijnen die uitsluitend op recept verkrijgbaar zijn. Maar wanneer was de laatste keer dat een rapport iets heeft opgelost bij het oplossen van een probleem?
In het Canadese rapport staat dat het niet mag omdat het gaat om gebruik van middelen die bijwerkingen hebben voor gezonde mensen. Dat betekent dus dat de potentiële nadelen groter zijn dan de gedroomde voordelen. Bovendien is de zorg een publiek systeem en betekent het voorschrijven van deze middelen onjuist gebruik daarvan.
Het lijkt een theoretische discussie, want officieel kan het niet en mag het niet, maar de werkelijkheid is meestal anders. In het rapport staat dat op Canadese universiteiten 1 tot 11 procent van de studenten deze middelen slikt voor betere studieresultaten. 1 of 11? Ze weten er dus gewoon weinig van. Niet vreemd bij gebruik dat eigenlijk niet mag.
Wie weet er misschien wel iets over? In mei 2008 publiceerde het wetenschappelijk tijdschrift Nature de resultaten van een on-line vragenlijst waaruit bleek dat één op de vijf lezers middelen slikt om de hersenwerking te verbeteren. Het ging in 62% van de gevallen om methylfenidaat (Ritalin) en in 44% van de gevallen om modafinil.
Over de situatie in Nederland weten we niets. Wat we niet onderzoeken bestaat niet en dan hoeven we ons er ook geen zorgen over te maken. Wat moeten wij gewone mensen hier echter van vinden? Als wetenschappers het al gebruiken, waarom studenten dan niet? En misschien ook schoolkinderen? Die middelen bestaan en ze helpen blijkbaar bij het concentreren. Daardoor verbeteren de schoolprestaties. Futurelab, een Britse denktank op het gebied van onderwijs, vindt daarom zelfs dat de overheid het gebruik van zulke middelen door arme kinderen moet subsidiëren. Iedereen van een zesje naar een zeven?
In Canada is een rapport verschenen over gebruik van medicijnen zoals Ritalin of modenafil die geslikt worden door kinderen met adhd, maar ook steeds vaker door gezonde kinderen om hun schoolprestaties te verbeteren. De schrijvers van het rapport vinden dat dat niet de bedoeling is. Het betreft immers medicijnen die uitsluitend op recept verkrijgbaar zijn. Maar wanneer was de laatste keer dat een rapport iets heeft opgelost bij het oplossen van een probleem?
In het Canadese rapport staat dat het niet mag omdat het gaat om gebruik van middelen die bijwerkingen hebben voor gezonde mensen. Dat betekent dus dat de potentiële nadelen groter zijn dan de gedroomde voordelen. Bovendien is de zorg een publiek systeem en betekent het voorschrijven van deze middelen onjuist gebruik daarvan.
Het lijkt een theoretische discussie, want officieel kan het niet en mag het niet, maar de werkelijkheid is meestal anders. In het rapport staat dat op Canadese universiteiten 1 tot 11 procent van de studenten deze middelen slikt voor betere studieresultaten. 1 of 11? Ze weten er dus gewoon weinig van. Niet vreemd bij gebruik dat eigenlijk niet mag.
Wie weet er misschien wel iets over? In mei 2008 publiceerde het wetenschappelijk tijdschrift Nature de resultaten van een on-line vragenlijst waaruit bleek dat één op de vijf lezers middelen slikt om de hersenwerking te verbeteren. Het ging in 62% van de gevallen om methylfenidaat (Ritalin) en in 44% van de gevallen om modafinil.
Over de situatie in Nederland weten we niets. Wat we niet onderzoeken bestaat niet en dan hoeven we ons er ook geen zorgen over te maken. Wat moeten wij gewone mensen hier echter van vinden? Als wetenschappers het al gebruiken, waarom studenten dan niet? En misschien ook schoolkinderen? Die middelen bestaan en ze helpen blijkbaar bij het concentreren. Daardoor verbeteren de schoolprestaties. Futurelab, een Britse denktank op het gebied van onderwijs, vindt daarom zelfs dat de overheid het gebruik van zulke middelen door arme kinderen moet subsidiëren. Iedereen van een zesje naar een zeven?
Bron: www.joop.nl
Ivan Wolffers is Hoogleraar Gezondheidszorg en Cultuur en schrijft elke dag een gezond weetje, gebaseerd op onderzoeken met merkwaardige en soms ongelofelijke uitkomsten. Door de weetjes van Wolffers leer je van alles over bijvoorbeeld verschillende ziektes, medicijngebruik en gezond afvallen, maar ook over de vaak komische verschillen tussen mannen en vrouwen.
Ivan Wolffers is Hoogleraar Gezondheidszorg en Cultuur en schrijft elke dag een gezond weetje, gebaseerd op onderzoeken met merkwaardige en soms ongelofelijke uitkomsten. Door de weetjes van Wolffers leer je van alles over bijvoorbeeld verschillende ziektes, medicijngebruik en gezond afvallen, maar ook over de vaak komische verschillen tussen mannen en vrouwen.
woensdag 9 januari 2013
Bram Bakker: 'Het aantal charlatans in de ADHD-tak van sport is al groot genoeg'
Er zou veel meer onderzoek moeten worden gedaan naar de invloed van ons eetpatroon op psychische problemen, bepleit Bram Bakker. 'In een tijd waarin onze eetgewoonten zich in hoog tempo wijzigen is het van groot belang om nauwkeurig vast te stellen welke gevolgen dat heeft.'
Net voor de jaarwisseling las ik in de Volkskrant een intrigerend artikel over de ADHD-diëten van de Eindhovense onderzoekster Lidy Pelsser. Haar aanpak leek me niet verkeerd, sterker nog: er zit een begrijpelijke en rationele gedachtengang achter. Pelsser promoveerde ook op dit onderwerp, en ze publiceerde er onder meer over in The Lancet, een van de meest toonaangevende medische tijdschriften. Wie het artikel terug wil lezen, en dat is van harte aanbevolen, kan dat onder meer doen op www.adhdenvoeding.nl en het commentaar van Pelsser is dan direct ook te zien.
In het artikel over het dieet viel op hoeveel kritiek er werd gespuid door allerhande deskundigen. Dat de opzet van de studie niet gedeugd zou hebben, dat het eventuele werkingsmechanisme niet is opgehelderd en dat het misschien wel allemaal op placebo-effecten berust, al die tevreden klanten. Wat me verbaast bij al die reacties is dat men om te beginnen niet concludeert dat men bij The Lancet meestal geen onzin publiceert, en dat je er dus van uit mag gaan dat het om een belangwekkend onderzoek gaat. In de tijd dat ik onderzoek deed droomde ik slechts over publiceren in The Lancet en je mag je afvragen of jaloezie geen rol speelt bij de criticasters.
Vage formulering
Vooralsnog moeten we maar concluderen dat er nog bijzonder weinig goed onderzoek is verricht naar de mogelijke rol van voeding bij het ontstaan van ADHD-achtige verschijnselen. Die laatste, vage formulering is bewust gekozen, omdat ik weinig geloof hecht aan het bestaan van een harde, objectiveerbare diagnose ADHD, van vergelijkbaar niveau als het gebroken been of borstkanker. En Pelsser verdient wat mij betreft alle lof dat ze probeert om serieuze wetenschap te bedrijven op dit zeer ingewikkelde terrein. Het aantal charlatans in deze tak van sport is al groot genoeg, en de tarieven die deze lieden rekenen zijn vaak heel veel hoger dan die van Pellsers RED-centra.
Je tegen deze methode afzetten lijkt mij het stellen van verkeerde prioriteiten. Daar komt ook nog een heel praktisch punt bij: als de ouders van een druk kind tevreden zijn met de uitkomst van een behandeling, is dat dan niet het allerbelangrijkste? Ongeacht het type behandeling en de mogelijke werkingsmechanismen? De meeste mensen hebben er geen bezwaar tegen als het verdwijnen van hun klachten op placebowerking berust. Als het maar helpt.
Bovendien zit in de witte jas van een dokter ook heel veel placebo. Dat sommige pijnstillers opvallend roze zijn heeft te maken met onderzoek dat liet zien dat het effect dan groter is. En zo zit de hele reguliere geneeskunde vol met onduidelijke werkingsmechanismen. Dat is geen enkel probleem als je tenminste zorgt dat de uitkomsten van interventies toetsbaar zijn. En daarnaast zou wat meer bewustzijn van de bias in medisch onderzoek bij psychische problemen geen kwaad kunnen: het aantal onderzoeken met medicijnen is talloze malen hoger dan dat naar andersoortige behandelingen, als voeding en beweging. Vermoedelijk omdat er aan die interventies niet zoveel te verdienen is...
Veel onbewezen
In een kadertekst bij het artikel over het ADHD-dieet werd er op gewezen dat er heel veel onbewezen is van alle claims over de effecten van voeding op het brein. Toch zal geen verstandig mens durven beweren dat het er 'dus' niet toe doet wat je eet. Veel verstandiger zou het zijn om meer te investeren in goed onderzoek naar de rol van voeding bij psychische problemen. In een tijd waarin onze eetgewoonten zich in hoog tempo wijzigen is het van groot belang om nauwkeurig vast te stellen welke gevolgen dat heeft.
Waarbij ook de mogelijkheid dat het om positieve veranderingen gaat niet mag worden uitgesloten. Je hanteert een wetenschappelijke methode, of je rotzooit maar wat aan...
Bram Bakker is psychiater en columnist van Volkskrant.nl
Bron: www.volkskrant.nl
maandag 7 januari 2013
Steunpunt Passend Onderwijs
Het Steunpunt Passend Onderwijs geeft ouders van leerlingen met extra ondersteuningsbehoefte, zoals chronisch zieke of gehandicapte kinderen of kinderen met leer- en/of gedragsproblemen, informatie over passend onderwijs. Het Steunpunt Passend Onderwijs is een samenwerking tussen Balans, CG-Raad en Platform VG.
Het Steunpunt Passend Onderwijs is onderdeel van 5010, het informatiepunt voor ouders met vragen over onderwijs.
Wat is passend onderwijs? Wat is de stand van zaken rond de Wet passend onderwijs? Hoe zitten de samenwerkingsverbanden in elkaar? Heeft uw kind dyslexie, ADHD, een lichamelijke beperking of is het chronisch ziek en zoekt u een geschikte school?
De wijze waarop onderwijs en ondersteuning op school wordt geregeld voor leerlingen die extra ondersteuning nodig hebben verandert ingrijpend met de invoering van passend onderwijs.
Bij het Steunpunt Passend Onderwijs vindt u informatie over de Wet passend onderwijs en de gevolgen hiervan voor uw kind. Ook informeren we u over de laatste ontwikkelingen, tonen we voorbeelden van passend onderwijs in de praktijk en zetten we de belangrijkste documenten op een rij.
Tijdens de openingstijden op werkdagen van 10.00-15.00 uur kunt u bellen of mailen met al uw vragen over passend onderwijs. Zie Steunpunt Passend Onderwijs.
Het Steunpunt Passend Onderwijs is onderdeel van 5010, het informatiepunt voor ouders met vragen over onderwijs.
Wat is passend onderwijs? Wat is de stand van zaken rond de Wet passend onderwijs? Hoe zitten de samenwerkingsverbanden in elkaar? Heeft uw kind dyslexie, ADHD, een lichamelijke beperking of is het chronisch ziek en zoekt u een geschikte school?
De wijze waarop onderwijs en ondersteuning op school wordt geregeld voor leerlingen die extra ondersteuning nodig hebben verandert ingrijpend met de invoering van passend onderwijs.
Bij het Steunpunt Passend Onderwijs vindt u informatie over de Wet passend onderwijs en de gevolgen hiervan voor uw kind. Ook informeren we u over de laatste ontwikkelingen, tonen we voorbeelden van passend onderwijs in de praktijk en zetten we de belangrijkste documenten op een rij.
Tijdens de openingstijden op werkdagen van 10.00-15.00 uur kunt u bellen of mailen met al uw vragen over passend onderwijs. Zie Steunpunt Passend Onderwijs.
zondag 6 januari 2013
Seks met een stuiterbal
Door Danitsja Koster
Een relatie hebben met een ADHD-er zorgt voor wat bijzondere uitdagingen. Gezien de verschillende symptomen die bij ADHD bij volwassenen horen kunnen partners, met of zonder ADHD, met regelmaat de neiging hebben de nek van hun lieftallige wederhelft om te draaien. Gelukkig zijn er voldoende tips, trucs en hulpmiddelen om zonder gewonden en hartenzeer een stabiele relatie met een ADHD-er op te bouwen. Maar hoe zit het met dat ene minder vrij besproken onderwerp wat ook belangrijk is in een liefdesrelatie? Hoe werkt seks met een ADHD-er?
Partners die zich enigszins hebben verdiept in ADHD kunnen vrij makkelijk de boosdoeners aanwijzen. Symptomen die invloed kunnen hebben op het seksleven met de ADHD-ende partner zijn bijvoorbeeld hyperactiviteit (niet heel praktisch tijdens een romatisch moment onder de lakens), moeite met aandacht en concentratie (een drie uur durende tantrasessie is misschien niet heel geschikt), moeite met planningen (maak ruimte in de agenda voor tijd samen) en eventuele bijwerkingen van medicatie die het libido kunnen beinvloeden. Ondanks dat er nog geen onderzoek bekend is over de relatie tussen ADHD en seksuele problemen is een half uurtje Googlen genoeg om te zien dat er veel vragen over zijn van zowel de partners met als zonder ADHD.
In elke relatie is het een uitdaging om de balans te vinden tussen de seksuele behoeften van beide partners en deze te behouden zonder in een sleur te raken. Deze balans vinden en behouden met een ADHD-er als partner kan een grote uitdaging zijn wanneer er onvoldoende wordt gepraat over de gevoelens en behoeften, ADHD-symptomen worden gezien als afwijzing of worden gebruikt als excuus. Er zijn voldoende redenen te verzinnen waarom het seksleven niet aan de behoefte voldoet, maar er is een belangrijke reden om daar wat aan te doen: de liefde!
Het kan voorkomen dat wanneer er eindelijk tijd is vrijgemaakt in het drukke schema om samen vroeg onder de wol (of onder de douche, op de keukentafel, in de auto…) te kruipen en de ADHD-ende partner aan de haren erbij is gesleept dat het spannende avontuur toch geen succes wordt. Voel je niet afgewezen of juist onder druk staan als de geliefde met ADHD altijd of nooit het initiatief neemt, dat schijnt vrij vaak voor te komen.
Wees niet gepikeerd als je partner in de lach schiet, afgeleid is en vlak voor het hoogtepunt begint over welke kleur beige de trap bij je schoonmoeder moet worden geschilderd of na korte tijd alweer klaar is het het gefriemel. Mensen met ADHD kunnen snel afgeleid zijn, in de lach schieten om niks, de aandacht een beperkte tijd bij een ding houden en last hebben van snel overprikkeld raken door bijvoorbeeld aanrakingen.
In plaats van uit elkaar te groeien of irritaties op te bouwen omdat het seksleven niet soepel loopt is het belangrijk om met elkaar te blijven praten over de behoeftes en voorkeuren, bereid zijn af en toe zin te maken en uit te vinden op welke momenten van de dag het goed werkt om seks te hebben. Voor de partner met ADHD kan het helpen om te denken aan verschillende opwindende gedachten om zo het hoofd bij de vrijpartij te houden in plaats van bij de wekelijkse boodschappen en plan het romantische onderonsje op een moment dat de agenda niet bomvol staat zodat het niet uitmaakt of je tien minuten of een uur samen bezig bent.
Als je in de lach schiet: deel dan de bijzondere hersenkronkel met je partner die er misschien ook heel hard om kan lachen, en geniet samen van het moment. Wees je ervan bewust dat seks een belangrijk onderdeel is van de liefdesrelatie en geef je er op bepaalde momenten aan over. Wanneer dat gebeurt, kan een vrijpartij met een ADHD-er ook nog eens heel creatief en spannend worden.
Bron: AD(H)DITION
Een relatie hebben met een ADHD-er zorgt voor wat bijzondere uitdagingen. Gezien de verschillende symptomen die bij ADHD bij volwassenen horen kunnen partners, met of zonder ADHD, met regelmaat de neiging hebben de nek van hun lieftallige wederhelft om te draaien. Gelukkig zijn er voldoende tips, trucs en hulpmiddelen om zonder gewonden en hartenzeer een stabiele relatie met een ADHD-er op te bouwen. Maar hoe zit het met dat ene minder vrij besproken onderwerp wat ook belangrijk is in een liefdesrelatie? Hoe werkt seks met een ADHD-er?
Partners die zich enigszins hebben verdiept in ADHD kunnen vrij makkelijk de boosdoeners aanwijzen. Symptomen die invloed kunnen hebben op het seksleven met de ADHD-ende partner zijn bijvoorbeeld hyperactiviteit (niet heel praktisch tijdens een romatisch moment onder de lakens), moeite met aandacht en concentratie (een drie uur durende tantrasessie is misschien niet heel geschikt), moeite met planningen (maak ruimte in de agenda voor tijd samen) en eventuele bijwerkingen van medicatie die het libido kunnen beinvloeden. Ondanks dat er nog geen onderzoek bekend is over de relatie tussen ADHD en seksuele problemen is een half uurtje Googlen genoeg om te zien dat er veel vragen over zijn van zowel de partners met als zonder ADHD.
In elke relatie is het een uitdaging om de balans te vinden tussen de seksuele behoeften van beide partners en deze te behouden zonder in een sleur te raken. Deze balans vinden en behouden met een ADHD-er als partner kan een grote uitdaging zijn wanneer er onvoldoende wordt gepraat over de gevoelens en behoeften, ADHD-symptomen worden gezien als afwijzing of worden gebruikt als excuus. Er zijn voldoende redenen te verzinnen waarom het seksleven niet aan de behoefte voldoet, maar er is een belangrijke reden om daar wat aan te doen: de liefde!
Het kan voorkomen dat wanneer er eindelijk tijd is vrijgemaakt in het drukke schema om samen vroeg onder de wol (of onder de douche, op de keukentafel, in de auto…) te kruipen en de ADHD-ende partner aan de haren erbij is gesleept dat het spannende avontuur toch geen succes wordt. Voel je niet afgewezen of juist onder druk staan als de geliefde met ADHD altijd of nooit het initiatief neemt, dat schijnt vrij vaak voor te komen.
Wees niet gepikeerd als je partner in de lach schiet, afgeleid is en vlak voor het hoogtepunt begint over welke kleur beige de trap bij je schoonmoeder moet worden geschilderd of na korte tijd alweer klaar is het het gefriemel. Mensen met ADHD kunnen snel afgeleid zijn, in de lach schieten om niks, de aandacht een beperkte tijd bij een ding houden en last hebben van snel overprikkeld raken door bijvoorbeeld aanrakingen.
In plaats van uit elkaar te groeien of irritaties op te bouwen omdat het seksleven niet soepel loopt is het belangrijk om met elkaar te blijven praten over de behoeftes en voorkeuren, bereid zijn af en toe zin te maken en uit te vinden op welke momenten van de dag het goed werkt om seks te hebben. Voor de partner met ADHD kan het helpen om te denken aan verschillende opwindende gedachten om zo het hoofd bij de vrijpartij te houden in plaats van bij de wekelijkse boodschappen en plan het romantische onderonsje op een moment dat de agenda niet bomvol staat zodat het niet uitmaakt of je tien minuten of een uur samen bezig bent.
Als je in de lach schiet: deel dan de bijzondere hersenkronkel met je partner die er misschien ook heel hard om kan lachen, en geniet samen van het moment. Wees je ervan bewust dat seks een belangrijk onderdeel is van de liefdesrelatie en geef je er op bepaalde momenten aan over. Wanneer dat gebeurt, kan een vrijpartij met een ADHD-er ook nog eens heel creatief en spannend worden.
Bron: AD(H)DITION
woensdag 12 december 2012
'Subjectiveit diagnose ADHD pleit voor terughoudendheid'
‘De subjectiviteit van de diagnose ADHD en de beperkingen in de werkzaamheid van en kennis over de medicamenteuze behandeling, pleiten voor terughoudendheid met het stellen van de diagnose en met medicamenteuze behandeling.’
Dat schrijven drs. E.H. Nieweg en dr. L. Batstra in het Geneesmiddelenbulletin van november, waarin aandacht wordt besteed aan de behandeling van ’Attention Deficit Hyperactivity Disorder’ (ADHD) bij kinderen en adolescenten.
Toename medicatie
Volgens de auteurs worden de grenzen van ADHD en het indicatiegebied van medicatie niet alleen door medische, maar ook door sociale normen bepaald. Zij achten een maatschappelijke discussie hierover noodzakelijk. Het blad tekent op dat het aantal recepten voor de behandeling vanADHD twintig jaar sterk is toegenomen. Kinderen en jongeren zijn de grootste groep gebruikers.
Diagnose
De DSM-IV stelt dat het voor de diagnose ADHD noodzakelijk dat niet alleen de verschijnselen (symptomen) van aandachtstekort, hyperactiviteit en impulsiviteit ‘vaak’ aanwezig zijn, ‘er moet ook sprake zijn van klinisch relevant disfunctioneren (impairment).’
Daarnaast stellen zij het probleem dat de diagnose tot op zekere hoogte subjectief is, waardoor een groot grijs gebied is tussen ADHD en normaal gedrag en functioneren. ‘Deze diagnostische criteria kunnen verschillend worden geïnterpreteerd (wat is ’vaak’, wat is ’normaal’ en wanneer is sprake van disfunctioneren?)’
Medicijnen
In het artikel staat dat geneesmiddelen voor de behandeling van ADHD behoren te worden voorgeschreven door een arts die deskundig is op het gebied van gedragsstoornissen bij kinderen. Plus zo stellen zij, moeten medicijnen, volgens de geregistreerde indicatie pas in aanmerking komen als niet-medicamenteuze behandelingen geen of onvoldoende effect sorteren. ‘In diverse richtlijnen wordt een medicamenteuze behandeling nu als eerstekeuzebehandeling aanbevolen als sprake is van ernstige klachten. Maar, schrijven ze, ‘in deze richtlijnen wordt niet omschreven wat met ernstig wordt bedoeld.’
Ervaring
In de discussie over ADHD wordt vaak de kritiek naar voren gebracht dat geneesmiddelen te snel worden voorgeschreven, met voorbijgaan aan psychosociale behandelingen. Als toch wordt begonnen met een medicamenteuze behandeling van ADHD, dan heeft het middel waarmee de meeste ervaring is opgebouwd de voorkeur, namelijk methylfenidaat. Een realistische verwachting van medicatie is dat symptoomverbetering op de korte termijn bereikt kan worden, niet dat daarmee ook op de langetermijn effecten aanhouden.
Werkzaamheid
De auteurs gaan ook in op de werkzaamheid van amfetaminen en andere middelen bij de behandeling van ADHD bij kinderen en adolescenten. Zij constateren dat de geregistreerde middelen op de korte termijn een evidente werkzaamheid hebben in het verminderen van ADHD-gedragingen (symptomen) in vergelijking met placebo. 'Er is een groot placebo-effect, tot ongeveer 30 procent. Symptoomvermindering op de lange termijn is niet aangetoond. Ook is niet overtuigend aangetoond dat medicatie op de korte of lange termijn de impairments (het sociale en/of schoolse functioneren) verbetert.’
Laura Batstra pleit al langer voor terughoudendheid bij diagnoses in onder meer haar diverse blogs op Artsennet en haar vorig jaar verschenen boek 'Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen'.
Dat schrijven drs. E.H. Nieweg en dr. L. Batstra in het Geneesmiddelenbulletin van november, waarin aandacht wordt besteed aan de behandeling van ’Attention Deficit Hyperactivity Disorder’ (ADHD) bij kinderen en adolescenten.
Toename medicatie
Volgens de auteurs worden de grenzen van ADHD en het indicatiegebied van medicatie niet alleen door medische, maar ook door sociale normen bepaald. Zij achten een maatschappelijke discussie hierover noodzakelijk. Het blad tekent op dat het aantal recepten voor de behandeling vanADHD twintig jaar sterk is toegenomen. Kinderen en jongeren zijn de grootste groep gebruikers.
Diagnose
De DSM-IV stelt dat het voor de diagnose ADHD noodzakelijk dat niet alleen de verschijnselen (symptomen) van aandachtstekort, hyperactiviteit en impulsiviteit ‘vaak’ aanwezig zijn, ‘er moet ook sprake zijn van klinisch relevant disfunctioneren (impairment).’
Daarnaast stellen zij het probleem dat de diagnose tot op zekere hoogte subjectief is, waardoor een groot grijs gebied is tussen ADHD en normaal gedrag en functioneren. ‘Deze diagnostische criteria kunnen verschillend worden geïnterpreteerd (wat is ’vaak’, wat is ’normaal’ en wanneer is sprake van disfunctioneren?)’
Medicijnen
In het artikel staat dat geneesmiddelen voor de behandeling van ADHD behoren te worden voorgeschreven door een arts die deskundig is op het gebied van gedragsstoornissen bij kinderen. Plus zo stellen zij, moeten medicijnen, volgens de geregistreerde indicatie pas in aanmerking komen als niet-medicamenteuze behandelingen geen of onvoldoende effect sorteren. ‘In diverse richtlijnen wordt een medicamenteuze behandeling nu als eerstekeuzebehandeling aanbevolen als sprake is van ernstige klachten. Maar, schrijven ze, ‘in deze richtlijnen wordt niet omschreven wat met ernstig wordt bedoeld.’
Ervaring
In de discussie over ADHD wordt vaak de kritiek naar voren gebracht dat geneesmiddelen te snel worden voorgeschreven, met voorbijgaan aan psychosociale behandelingen. Als toch wordt begonnen met een medicamenteuze behandeling van ADHD, dan heeft het middel waarmee de meeste ervaring is opgebouwd de voorkeur, namelijk methylfenidaat. Een realistische verwachting van medicatie is dat symptoomverbetering op de korte termijn bereikt kan worden, niet dat daarmee ook op de langetermijn effecten aanhouden.
Werkzaamheid
De auteurs gaan ook in op de werkzaamheid van amfetaminen en andere middelen bij de behandeling van ADHD bij kinderen en adolescenten. Zij constateren dat de geregistreerde middelen op de korte termijn een evidente werkzaamheid hebben in het verminderen van ADHD-gedragingen (symptomen) in vergelijking met placebo. 'Er is een groot placebo-effect, tot ongeveer 30 procent. Symptoomvermindering op de lange termijn is niet aangetoond. Ook is niet overtuigend aangetoond dat medicatie op de korte of lange termijn de impairments (het sociale en/of schoolse functioneren) verbetert.’
Laura Batstra pleit al langer voor terughoudendheid bij diagnoses in onder meer haar diverse blogs op Artsennet en haar vorig jaar verschenen boek 'Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen'.
Bron: Artsennet.nl
zaterdag 8 december 2012
Regelhulp, wegwijzer van de overheid naar zorg en ondersteuning.
Wat is Regelhulp?
Regelhulp is een digitale wegwijzer van de overheid voor iedereen die op zoek is naar zorg of ondersteuning. Het webportaal bevat actuele informatie op het gebied van zorg, welzijn, opvoeden en opgroeien, en sociale zekerheid. Samenwerkende organisaties zijn onder andere gemeenten, het CIZ, UWV en SVB. Daarnaast zijn vele organisaties betrokken bij de totstandkoming van de inhoud.
Voor inhoudelijke vragen over hulp en ondersteuning kunt u terecht bij de organisaties die deze hulp leveren.
Over deze site - Regelhulp, wegwijzer van de overheid naar zorg en ondersteuning.
Abonneren op:
Posts (Atom)